செவ்வாய், 27 மார்ச், 2018

பெருவலி குறித்து...







பெருவலி ’ நாவல் பற்றி சிவபிரசாத் எழுதியிருக்கிறார். இந்த நாவல் குறித்த முதல் பதிவு இதுவே. சிவபிரசாத்துக்கு மிக்க நன்றி. 

அவரது வலைப் பக்கம் இது:https://sivaprasadpaarvaikal.blogspot.in/?m=1


       ஜஹனாரா பேகம் : ராம்ராஜியத்தின் பெருவலி




என்னுடைய பள்ளி நாட்களில்  தமிழுக்கு அடுத்து நான் விரும்பி வாசித்தது வரலாற்று பாடம். குறிப்பாக முகலாய சாம்ராஜ்யத்தைப் பற்றிய பாடப்பகுதிகள்.வெற்று தகவல்களை வறட்டு மொழியில் சொல்லும் பாடநூலை மதிப்பெண்ணைத்தாண்டி புதிய உலகத்தை தெரிந்து கொள்ளும் உத்வேகத்தோடு வாசித்த அந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. கல்லூரி காலத்தில் மதனின் "வந்தார்கள் வென்றார்கள்" வாசித்த போதும் அதே குதுகலம். 

முகலாயர்கள் வரலாற்றில் அப்படி என்ன இருக்கிறது. எது வசீகரிக்கிறது என்று யோசித்துப் பார்த்தால் பாபரில் தொடங்கி அவுரங்கசீப் வரையான மாபெரும் சாம் ராஜ்ஜியத்தின் தொடர்ச்சி, அதிகாரத்தை கைப்பற்ற நடத்திய பெரும்யுத்தங்கள், தலைமுறை தோறும் வரும் பேரழகிகள், தங்கள் புகழை நிலைபெறவைக்க ஸ்தாபித்த நகரங்கள், அரண்மனைகள், மசூதிகள், கல்லரைகள் என்று பிரமாண்டங்களின் கவர்ச்சியும், அரியணை ஆசையில் நிகழ்ந்த போட்டிகளும்,சூழ்ச்சிகளும், சகோதர யுத்தங்களும் புனைக்கதைகளுக்கு நிகரான சுவாரசியம்மிக்கவை. அந்த  வகையில் " பெருவலி" முகலாயர்கள் பற்றிய புனைவு என்பதால்வாசிக்கத் துவங்கினேன்.

கவிஞர் சுகுமாரனின் முன்னுரைகளுக்கு நான் மிகப்பெரிய ரசிகன். தன் அனுபவப் பரப்பிலிருந்து மெல்ல துவங்கி தான் எழுத எடுத்துக் கொண்ட படைப்பின் மையத்தை மின்னல் வெட்டில் வெளிச்சம் பாயிச்சுவார். அது அந்த படைப்பை வாசிக்க பெரும்திறப்பாக இருக்கும். இப்படி சுகுமாரனின் முன்னுரையால்உந்தப் பட்டு நிறைய கிளாசிக் நாவல்களைப் படித்திருக்கிறேன். இன்று அவரேகிளாசிக் தன்மையுள்ள கதையை எடுத்துக் கொண்டு நாவல் படைத்துள்ளார்.

இந்த நாவல் இரண்டு பகுதியாக எழுதப்பட்டுள்ளது. முதல் பகுதி முகலாயபேரரசின்அக்பர் காலம் முதல் பேரரசர் ஷாஜகான் காலம் வரை மூன்றுதலைமுறை மன்னர்களிடம் பணி செய்த பானிபட் என்ற வயது முதிர்ந்த ஆணின் (நபும்சகம்) பார்வையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த பானிபட் இளவரசிஜஹனாராவின் நம்பிக்கைக்கு உரியவனாகவும், அரசியல் சதுரங்கத்தில் காய்கள் எவ்வாறு நகர்த்தப்படும் என்பதை தன் அனுபவங்களால் யூகிக்க தெரிந்தவனாகவும்இருக்கிறான்.இவன்கற்பனை பாத்திரம் என்றாலும் எனக்கு ராமாயணத்தில் வரும்கூனியை ஏதோ ஒருவிதத்தில்  ஞாபகப்படுத்துகிறான்.  இவன் பார்வையில்தான்
நாவல் துவங்குகிறது. 

பேரரசர் ஜஹாங்கீர் பெயரில் நூர் மஹல் ஆட்சி செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.
அதிகாரம் தன் கைகளுக்குள்ளேயே இருக்க சூழ்ச்சி செய்து தக்காணத்தில் ஷாஜ கானையும் அவன் குடும்பத்தையும் சிறை பிடிக்கிறாள். அந்த சூழ்ச்சியைதகர்த்து வெற்றி வீரனாய் ஷாஜகான் ஆட்சியில் அமர்வதில் ஆரமித்து, அவரின்அன்பு நாயகிமும்தாஜ் பேகம் பதினான்காவது பிரசவத்தின் போது அதிக ரத்தபோக்கால் இறந்ததுவரையான கதையைச் சொல்கிறான். 

“அதிகாரத்துக்காக மனிதர்கள் என்னவெல்லாம் செய்யக் கூடுமென்பதை மூன்று தலைமுறைகளாகப் பார்த்திருக்கிறேனே! பணிவு காட்டுவார்கள். நயந்து பேசுவார்கள், பாசம் பொழிவார்கள், சதி செய்வார்கள், உறவுபாராட்டுவார்கள். உறவு பாராட்டியவர்களுக்கே பகையாவார்கள்.பகைவனுக்கு நட்பாவர்கள். வாளால் வெட்டிக் கொல்வார்கள். வெற்றிஈட்டுவார்கள். வெற்றி பெற்றதும் எல்லாம் மறப்பார்கள். எல்லாரையும்அடக்கி ஆள்வார்கள். தனது ஆட்சி முடியாதது என்று கனவு காண்பார்கள்.அந்த கனவிலேயே புதையுண்டுகிடப்பார்கள்”.

“துணிச்சல் தனியானதல்ல. ஒரு பகுதி நுண்ணறிவு, ஒரு பகுதி அடங்காமை,ஒரு பகுதி பயம் எல்லாம் சேர்ந்தது தான் துணிச்சல்”  என பானி பட் என்றஅடிமையின் மன ஓட்டமாக செல்லப்படும் விஷயங்கள் அனைத்திலும் 
சுகுமாரன் என்ற ஆளுமையின் நுண்ணுணர்வு  மற்றும்  கவித்துவத் தெறிப்பு களையும் உணரமுடிகிறது. அது நாவலை இன்னும் மனதிற்கு நெருக்கமான பிரதியாகமாற்றுகிறது. 

இரண்டாம் பகுதி ஜஹனாராவின் பார்வையில் சொல்லப்படுகிறது. பதினான்கு
வயதில் அரசியல் விவகாரங்களில் அலோசனை சொல்லும் நுண்ணறிவு. தர்பாரில்தனி ஆசனம். மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகள் தெரிந்திருந்தன. கவிதையும்
காவியமும் வேதங்களும் புராணங்களும்  அறிந்திருந்தாள். மதநூல்களைப் பயின்றிருந்தாள். பாடவும் ஆடவும் கற்றிருந்தாள். கட்டடக் கலையில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாள். கப்பல்களும் தனி மாளிகையும் ததும்பி வழியும் கஜானாவும் பணிவிடை செய்ய அடிமைகளையும் பெற்றிருந்தாள். அரச குடும்பத்துப் பெண்களில் யாரையும் விட செல்வமும் செல்வாக்கும் அவளுக்கு இருந்தன. எல்லாம் இருந்தன. ஆனால் எது இருந்தால் இவையெல்லாம் மேலானவை ஆகுமோ அந்த ஒன்று அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை. காரணம்அவள் பெண்ணாக இருந்தாள். துன்புறுத்தும் இந்த உண்மை போதாதாஜஹனாராவை மையமாக்கி 
எழுத? எனத் தன் பின்னுரையில் சுகுமாரன்குறிப்பிடுகிறார். 

அக்பர் காலத்தில் அரச குடும்பத்து பெண்கள் திருமணம் செய்ய தடைவிதித்திருந்தார். காரணம் தன் வாரிசுகளோடு, மருமகன்களும் அரியணைபோட்டியில் ஈடுபடக் கூடும் என்பதால் இந்த தடை நீடித்தது. எனவே அரண்மனைபெண்கள் தன் தந்தை, சகோதரன் என அதிகார மையங்களோடு அன்பு, விசுவாசம்,தியாகம் ஆகியவைகள் மூலமே தனக்கான முக்கியதூவத்தையும்,அதிகாரத்தையும் பெற முடிந்தது. 
ஜஹனாரா தன் தந்தையையும் சகோதரன்தாராவையும்  தன் சுயநலம் கடந்து நேசித்தாள்.

திருமணம் செய்யும் உரிமை மறக்கப்பட்டாலும் எதிர்பாலினத்தின் மேல் ஏற்படும்இச்சைகள் இல்லாமலாப் போய்விடும். ஜஹனாராவின் காதல் பற்றி வரலாற்றில் பல்வேறான யூகங்கள் நிழவுகிறது. இந்த யூகங்களிலிருந்து தனக்கு சரி எனத் தோன்றியதைத் தேர்வு செய்தது குறித்த சுகுமாரனின் பார்வை இவை.

 “ஜாஷஹானுக்கு அணுக்கமான தளபதி நவ்ஜத்கானை காதலனாகச் சித்தரிக்கிறார் இந்து சுந்தரேசன். ஆனால் ஜஹனாரா நவ்ஜத் கானை “காற்று வீசும் திசையில் சாயும் சிக்கமோர் மரம்” என்று துச்சமாகவே மதிப்பிடுகிறாள். தன் முப்பதாவது பிறந்த நாளில் தீ விபத்துக்கு உள்ளாகிறாள். அவளுக்கு மருத்துவம் பார்த்த காப்ரியேல் பெளட்டன் என்ற ஆங்கிலேயர் மீது காதல் கொண்டாள் என ருச்சிர் குப்தா சொல்கிறார். ஆனால் அவர் பதில் உதவியாக வங்காளத்தில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு நிலம் பெற்றுக் கொள்கிறார். ஷாஜஹானுக்கும் ஜஹனாராவுக்கும் இடையில் பிறழ் உறவு இருந்தது என்று எழுதுகிறார் இத்தாலி பயணியான நிக்கோலோ மனூச்சி. அதே காலக் கட்டத்தில் வந்த ஃபிரான்சைச் சேர்ந்த ஃப்ரான்ஸீவா பெர்னியர் மனூச்சியின் கருத்தை மறுக்கிறார்” என பல்வேறு கோணங்களைஉள்வாங்கி,துலேர் என்ற சிற்றரசன் மேல் ஜஹனாராவிற்கு காதல்
இருந்ததாக எழுதுகிறார். இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் தருணங்கள் மிக குறைவாகஇருந்த போதிலும் அவனை நினைத்து ஜஹனாரா ஏங்கும்  காதல் தருணங்களைசுகுமாரன் கவிதை மொழியில் எழுதிச் செல்கிறார். 

சகோதரர்கள் தாரா, அவுரங்கசீப் இடையேயான அதிகார யுத்தமும், வெற்றி பெற்றஅவுரங்கசீப் தன் தந்தையை ஆக்ரா கோட்டையில் சிறை வைப்பது, தன்பிரியத்துக்குரிய தந்தையுடன் ஜஹனாரா தங்குவது என நாவல் விரிந்து பேரரசர் ஷாஜ கானின் மரணத்தில் முடிகிறது.

யுத்த களத்தில் வகுக்கப்படும் வியூகம் தான் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறதுஎன்பதைஇளவரசன் தாரா உணரவேல்லை. தன்னை முன்னிலைப்படுத்தி போர் செய் அப்போது தான் சக்ரவர்த்தி ஷாஜஹான் செயலிழந்து கிடக்கிறார் என்ற அவுரங்கசீப்பின் பொய்யை முடியடிக்கவும், சக்ரவர்த்தியே தங்களுடன் இருக்கிறார்என்ற நம்பிக்கை வீரர்களுக்கு உத்வேகம் அளிக்கவும் முடியும் என்கிறார் ஷாஜகான். ஆனால் தாரா மறுத்துவிடுகிறான். அதே போல் " நம்முடைய பீரங்கிகள்எதிரிப்படையின் பெரும்பான்மையை நாசமாக்கிவிட்டன. இதுதான் தக்கதருணம்.நாம் முன்னேறலாம்.வெற்றி நம் பக்கமே" என்ற தளபதி கலீலுல்லாவின்வார்த்தைகளுக்கும் செவிசாய்க்க மறுத்து,"  முதலில் அவர்கள ஆக்கிரமிப்பைத் தொடங்கட்டும்.அப்போதுதான் நாம் எதிராக போரை நடத்த முடியும். அதுதான்
பாதுகாப்பானது" என்ற தளபதி ருஸ்தும்கானின் பேச்சை ஏற்கிறான். அதுஅவுரங்க
சீப்பிற்கே சாதகமாக அமைகிறது. அவுரங்கசீப்பை விட பலவிதங்களில் உயர்ந்தவனாக இளவரசர் தாரா இருந்த போதும் நெருக்கடியான நிலையில் தீர்க்கமான முடிவை எடுப்பதில் குழப்பம் கொள்கிறான். அதுவே அவன் வீழ்ச்சிக்குகாரணமாக அமைந்து விடுகிறது.

யுத்தத்தில் தோற்றவனின் மனைவிகளை அபகரிக்கும் போது தாராவின் இரண்டுமனைவிகள் தங்கள் செய்கையால் கவனம் பெறுகிறார்கள். ஒருத்தி முதல்மனைவியான ராணா தில். கடைசி வரை அவுரங்கசீப்பின் ஆசைக்கு இணங்காமல் தன்உயிரையேமாய்த்துக்கொள்கிறாள்." ராணா தில்லும் கைதிதான். ஆனால்அவளால் அவுரங்கசீபைத் தோற்கடிக்க முடிந்தது. அவனுடைய அதிகாரத்தை அவமதிக்க முடிந்தது. இச்சையை ஏளனம் செய்ய முடிந்தது. அகந்தையை முறியடிக்க முடிந்தது" என ஜஹனாரா பெருமை கொள்கிறாள்.

மற்றொருத்தி இரண்டாம் மனைவியான உதய்பூர் பேகம். இவள் ஆணைக்குப் பணிந்து அவுரங்கசீப் காமதொழுவத்தில் தளைக்கப்பட ஒப்புக்கொள்கிறாள்.

" இளவரசர் தாராவின் மனைவிகளில் ஒருத்தி என்ற பெயர். ஆனால்ஆரம்பத்திலிருந்த மோகம் கலைந்த பின்பு ஜனானாவின் உதிரிக் கூட்டத்தில் ஒருத்தியாகத்தான் அவரும் வைத்திருந்தார். என்ன, உணவுக்கும் உடைக்கும் யாசிக்கத் தேவையில்லாத வசதியான அடிமை. இளவரசருக்கு பிற பெண்களின் சரீரம் அலுக்கும்போது வந்து மேய்வதற்கான புல்வெளியாகத்தான் என் உடல் இருந்தது. அந்த மேச்சல் நிலத்தை இப்போது ஆலம்கீர் அவுரங்கசீப் ஆர்ஜிதம் செய்திருக்கிறார். இதிலும் என்ன புதிய மதிப்பு வந்துவிடப் போகிறது? எல்லாம் பழையது போலத்தான். எங்கள் வேதத்தில் ஒரு வசனம் இருக்கிறது. ' மனுஷர்கள்மண்ணிலிருந்து பிறக்கிறார்கள். மண்ணுக்கே திரும்பிப் போகிறார்கள்'.நான்வெறும் மண்ணாகத் திரும்பக் கூடாது. ஒரு பிச்சைக்கார யத்தீமாக நான் மடிந்துபோக விரும்பவில்லை " என்று தன் தரப்பை ஜஹனாராவிடம்
சொல்கிறாள். 

உண்மையில்  உதய்பூர் பேகம் இவ்வாறு பேசியிருப்பாளா எனத் தெரியவில்லை.ஆனால் வரலாற்றில் தென்படும் மெளன இடைவெளிகளையும், அதிகாரத்தின்
ஆணைக்கு பணிந்து  தங்கள் தரப்பைச் சொல்ல வாய்ப்பளிக்கப்படாமல் குரலற்றவர்களாய் இருக்கும் உதிரி பாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் பேசமுற்படுவதால் தான் சுகுமாரனின் இந்த புனைவு மதிப்பு மிக்கதாய் மாறுகிறது. எனக்கு ராணா தில்லையும் உதய்பூர் பேகத்தையும் சமமாகவே பவிக்க முடிகிறது.அவரவர் பார்வையில் அவரவருக்கான நியதிகள் இருக்கவே செய்கிறது.



பேரரசர் அவுரங்கசீப் வரலாற்றில் மதிப்பு மிக்கவராக இருந்தாலும் கூட இந்தநாவல்அவரை வில்லன் கதாபத்திரமாகவே சித்தரிக்கிறது. காரணம் இது ஜஹனாராவின் பார்வையில் சொல்லப்படும் நாவல். அவளுக்கு தன் சகோதரன் தந்திரம் மிக்க வெள்ளைப் பாம்பு தான். அந்த பாம்பின் விஸ்வரூபத்தால் அவளின்நம்பிக்கைக்கும் அன்பிற்கும் உரியவர்கள் அனைவரும் நிர்மூலம் ஆகிவிடுகிறார்கள். 

அரசியல் அதிகாரத்திற்கானப் போட்டி என்பது எல்லா காலத்திலும் ஒரே மாதிரிதான்இருக்கிறது. மன்னராட்சி, மக்களாட்சி என்று பெயர்களும் அதிகாரத்தைகைப்பற்றும்முறைகளும் மாறியிருக்கிறதே தவிர அதிகாரத்தில் இருக்கும் தலைவனின் மனநிலையும், அவனை சுற்றி துதிபாடும் அதன் மூலம் தன் அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் மனிதர்களின் மனநிலை எக்காலத்திலும் மாறவில்லை. அது மாறவும் மாறாது என்ற நிதர்சனத்தைத் தான் இந்த நாவலின் வழியே சுகுமாரனும் சொல்லி இருக்கிறார். அந்த வகையில் இது சமகால அரசியலை பேசும் நாவல் தான் என்றால் அது மிகையில்லை.




புதன், 14 மார்ச், 2018

மது



கேரள மாநிலம் பாலக்காடு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அட்டப்பாடி வனப்பகுதி யில் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர் மது கொல்லப்பட்டார். கொல்லப் படக் காரணம் அவர்  திருட்டுச் செயலில் ஈடுபட்டார் என்பதே.




மேற்கு மலைத்தொடர் வனப்பகுதியில் பவானி ஆற்றங்கரையிலுள்ள புதூர் பஞ்சாயத்துக்கு உட்பட்ட ஊர்களில் ஒன்றான  கடுகுமண்ணா பழங்குடிக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த  மல்லியின் மகன் மது. அடுத்த ஊரான சிண்டக்கியி ல் உள்ள ஆதிவாசிகளுக்கான பள்ளியில் நான்காம் வகுப்புவரை படித்தவர். மனநலம் குன்றியவர். அதனாலேயே ஊருக்குள்  இருப்பதை விரும்பாமல் பாறை இடுக்குகளிலும் சிறு குகைகளிலுமாகப் பதுங்கி வாழ்ந்தார். கடந்த பிப்ரவரி 22 ஆம் தேதி மரணம்டையும் நாள்வரை ஒன்பது ஆண்டுகளாகத் தாயோ சகோதர சகோதரிகளோ அவரைப் பார்த்ததுமில்லை. பசிக்கும்போது குகையைவிட்டு வெளியேறும் மது கடைகளிலிருந்து பொருள்களைத் திருடிக் கொண்டு குகைக்குத் திரும்புவார். இந்தப் பட்டினிக் களவுதான் அவரது உயிரைப் போக்கியது. அப்படி அவர் திருடியது ஆடம்பரப் பொருளையோ, பணத்தையோ, நாட்டின் பாதுகாப்பு ரகசியத்தையோ,  வங்கிப் பணத்தையோ அல்ல.துச்ச விலைக்கு நம்மால் வாங்க முடிகிற அரிசியும் வெங்காயமும் மஞ்சள் தூளும் மல்லித் தூளும். பசியாற்றிக் கொள்வதற்காக மது திருடியதாகச் சொல்லப்படும்  இவற்றுக்காக அந்த இளைஞர் ஊர்க் காரர்களால் கட்டி வைத்து அடிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இந்தத் தாக்குதலால்   மரணம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஆக இது ஊர் கூடிச் செய்த கொலை.

சொற்பக் காசுக்கு நம்மால் வாங்கி விடக் கூடிய பொருள்களை வாங்கக் காசில்லாததாலேயே மது அவற்றைத் திருட நேர்ந்திருக்கிறது. பொருளாதார நிறைவு பெற்றதாகச்  சொல்லப்படும் நாட்டில் பசிக்காக ஒருவனைத் திருடத் தூண்டியது யார்திருடப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட பொருள்கள் திருடனின் கையிலிருந்து பறிமுதல் செய்யப்படவில்லை. மாறாக அவன் தங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து எடுத்து வரப்பட்டன. அவை திருட்டுப் பொருள்கள்தான் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? இவற்றையெல்லாம் விடக் கோரமானது மது என்ற ஆதிவாசி இளைஞனை நாகரீக சமூகத்தை நடத்திய விதம். அவர் தங்கியிருந்த குகைக்கு ஊர்வலமாகச் சென்ற கூட்டம் அவனிடமிருந்த களவுப் பொருள்களை மீட்டன.  குற்றவாளியான மதுவின் கைகளில் கற்களும் பாறைத் துண்டுகளும் நிரப்பிய பையைக் கொடுத்து  முக்காலி என்ற இடத்தின் நாற்சந்திவரை நடக்க வைத்தது. ஊர்கூடி  உடுத்திருந்த வேட்டியை உருவி அவர் கைகளைக் கட்டிவைத்து அடித்தது. மனநலம் குன்றிய அந்த அப்பாவியை விசாரணை செய்து அந்தப் பெரும் நிகழ்வை கைப்பேசியில் படம் பிடித்து சமூக  வலைத்தளத்தில் பதிவேற்றி வெற்றியைக் கொண்டாடியது. கையில் சுமையுடனும் சரமாரியாக விழுந்த அடியாலும் துவண்டு போன மது ஜீப்பில் காவல்நிலையத்துக் கொண்டு  செல்லும் வழியிலேயே உயிரை இழந்தார். இந்தப் பாதகச் செயலில் ஈடுபட்டவர்கள் என்று தெரிய வந்த பதினாறு பேர் கைது செய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

'' இதுபோன்ற மிருகத்தனமான செயல்கள் அறிவார்ந்த சமூகத்துக்குப் பொருத்தமானது அல்ல; நாம் நாகரீக சமுதாயமாக மேம்பட்டு விட்டோம் என்கிறொம். ஆனால் நடந்தி ருக்கும் நிகழ்ச்சி நம்மை நாகரீகமானவர்களாகக் காட்டவில்லை. இது கேரளத்துக்கு அவமானம்''  மது என்ற ஆதிவாசி இளைஞரின் படுகொலையைக் கண்டித்து கேரள முதல்வர்  பிணராயி விஜயன் வெளியிட்ட அறிக்கையின் வாசகங்கள் இவை.ஏறத்தாழ கேரளத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், அரசியல்வாதிகள், சமூக ஆர்வலர்கள்,பொதுமக் கள் உட்பட எல்லாத் தரப்பினரும் ஊடகங்கள், சமூக ஊடகங்கள் வாயிலாக மதுவின் படுகொலைக்குக் கண்டனம் தெரிவித்திருக் கிறார்கள்; முதல்வர் சொன்னதுபோலவே அவமானத்தை உணர்ந்திருக் கிறார்கள்; அதன் கசப்பைப் பகிர்ந்து விழுங்கியிருக்கிறார்கள். 

இத்தகைய செயல்கள் அவமானத்துக்குரியவை என்று தெரிந்தே  கேரளத்தின் நாகரிக சமூகம் அவற்றில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறது. குறிப்பாக ஆதிவாசிகள் மீதான பொதுச்  சமூகத்தின் பார்வை மனித இணக்கத்துக்கு முற்றிலும் எதிரானது. ஆதிவாசிகள் தொடர்ந்து எல்லா வகையிலும் துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள். அவற்றில் வெளித்தெரிய வந்த  சம்பவங்களில் ஒன்றுதான் மதுவின் படுகொலை. நாகரிக சமூகத்தின் கௌரவச் சின்னமான கைப்பேசிப் பழக்கம் இங்கு அதன் அநாகரீகச் செயலுக்குச் சாட்சியானது என்பது கவனத்துக்குரிய முரண். அடுத்தவரின் துயரையும் அந்தரங்கத்தையும் கேளிக்கைப் பொருளாக்கும் நவீன மன்நிலையின் உதாரணமும் கூட.

கொல்லப்பட்ட மதுவல்ல ; பொது சமூகமே திருட்டில் ஈடுபட்டது. அட்டப்பாடி வனப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஆதிவாசி ஊர்களின் மேம்பாட்டுக்காக அரசு ஒதுக்கிய தொகை ஒவ்வொரு ஆதிவாசிக்கும் பிரித்துக் கொடுக்கப் பட்டிருக்கு மானால் ஒவ்வொரு ஆதிவாசிக்கும் குறைந்தது ஒன்றரை லட்சம் ரூபாய் கிடைத்திருக்கும் என்று புள்ளி  விவரங்கள் சொல்கின்றன. அது நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டிருக்குமானால் நூறு ரூபாய்க்கும் குறைவான அற்பத் தொகை வரும் பொருள்களுக்காக அந்த இளைஞன் திருட்டில்  ஈடுபட்டிருக்க மாட்டான். அவனுக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய பல நூறு ரூபாய்களை அபகரித்த பொதுச் சமூகம்தானே பெரும் கொள்ளைக் கூட்டம்? படிப்பறிவோ உலக ஞானமோ  இல்லாத அந்த மக்கள் இதைக் கேட்கவில்லை; கேட்க அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பதும் தெளிவு. நாகரிகம் என்பது சக மனிதனையும் தன்னைப்போலக் கருதும் பரந்த  மனநிலை என்பது மாறிவிட்டிருக்கிறது. அரசியல், பொருளாதாரம், கலாச்சாரம் இவற்றில் ஏதோ ஒன்றின் அதிகாரம் தங்கள் கையில் இருக்கிறது; அதை வலுக்குறைந்தவர்கள் மீது  பிரயோகிப்பதே நாகரிகம் என்ற புதிய அர்த்தத்தை சமூகம் கடைப்பிடிக் கிறது. இந்தக் குற்றக் கலாச்சாரத்தின்  இரைதான் மது.

மதுவின் மரணம் சமூக ஊடகங்களின் உபயத்தால் வெளியுலகுக்குத் தெரிய வந்து பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அனுதாபத்தைப் பெற்றது. ஆதிவாசிகள் மீதான அத்துமீறல் நடவடிக்கைகளில் முதன் முதலாகக் குற்றவாளிகளைச் சட்டப்படி தண்டிக்க உதவியது. நல்லது. ஆனால் இது தனித்த நிகழ்வு அல்ல. தொடர்ச்சியாக நடைபெற்று வரும் கொடுமைகள்  அதிகம் தெரிவதில்லை. இன்று மதுவின் படுகொலைக்குக் கண்டனம் தெரிவிக்கும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளுக்கும் இந்த அத்துமீறலில் பங்கு இருக்கிறது. அவர்களை உள்ளிட்ட்  பொதுச் சமூகத்தின் பார்வையை அவர்களே உருவாக்கினார்கள். ஆதிவாசி உதாசீனப்படுத்தப்படும் சூழலை அவர்களே உருவாக்கினார்கள். காரணம், அரசியல்.கேரளத்தின்  மக்கள் தொகையில் ஒரு சதவீதத்துக்கும் குறைவு பழங்குடிகளின் தொகை. அவர்கள் ஓட்டு வங்கிகள் அல்லர். எனவே அவர்கள் சார்பில் சிந்தப் படும் கண்ணீர் போலியானது. அவர்கள் மேம்பாட்டுக்காக பல் கோடி ரூபாய்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இன்னும் ஆதிவாசிகள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழேயே இருக்கிறார்கள். அந்தத் தொகை என்ன  ஆயிற்று? அதை அந்த அப்பாவிகள் கேட்பதில்லை. வனவாசிகளான அவர்களின் நிலம் அவர்களிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்டது. நிலத்தை இழந்த அவர்கள் வாழ்வு தடுமாற்றத்துக்குள்ள்ளானது. அவர்களுக்கான நிலம் மீட்டெடுக்கப்படவே இல்லை. தொடர்ந்து போராட்டங்களில் அவர்கள் ஈடுபட்டாலும் பலன் விளையவில்லை. வாழ்விடமும்  பறிபோய், ஜீவ ஆதாரமான கானக விளைகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமையும் இழந்தவர்கள் பசிக்காகத் திருடுவது எப்படிக் குற்றமாகும்?

சற்று விளக்கமாகவே பார்க்கலாம். 1975 ஆம் ஆண்டு பிறரால் கையகப் படுத்தப்பட்ட பழங்குடியினரின் நிலங்களைத் திரும்பப்பெற சட்ட முன்வரைவு உருவாக்கப்பட்டது. அன்றிலிருந்தே அரசியல் கட்சிகளும் அவ்வபோது அதிகாரத்தில் இருந்த அரசுகளும் பொது சமூகமும் ஆதிவாசிகளை ஏமாற்றத் தொடங்கின. வரைவு தயாரிக்கப்பட்டு பதினோரு  ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே அது சட்டமாக இயற்றப்பட்டது. அதன் படி 1960 - 82 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் கையகப்படுத்தப்பட்ட நிலங்களை மீட்டு ஆதிவாசிகளுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதில் நடை முறைச் சிக்கல்கள் இருப்பதாகக் கூறி அரசு அதைக் கிடப்பில் போட்டது. பழங்குடித் தலைவர்கள் சிலர் நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தனர். எவ்வளவு விரைவில் சட்டத்தை அமல்படுத்த முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் செய்ய வேண்டும் என்று நீதிமன்றமும் தெரிவித்தது. ஆனால் பொதுச் சமூகத்தின் நலன் கருதி 1992 சட்டத் திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆதிவாசிகளிமிருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டவற்றில் இரண்டு ஹெக்டேருக்கு அதிகமான பரப்புள்ள நிலத்தை மட்டுமே மீட்கலாம் என்று திருத்தப்பட்டது. இது ஆதிவாசிகளை ஏய்ப்பதற்கான தந்திரம். இரண்டு ஹெக்டேருக்கு அதிகமுள்ள நிலங்களைக் குடியேற்றக்காரர்கள் துண்டுபோட்டு உறவினர் களுக்கும் பினாமிகளுக்கும் பிரித்துக் கொடுத்தனர். பொதுச் சமூகம் சட்டத்தை மிகச் சாமர்த்தியமாக வளைத்த சம்பவம் இது. தொடர்ந்து வழக்குகளும் எதிர் வழக்குகளுமாகக் காலம் கடந்தது. கானக மண்ணே தங்களது வாழ்வும் வளமும் என்று நம்பும் பழங்குடியினர் கை பிசைந்து நின்றனர். 1999 இல் முன்னர் தீர்மானித்தபடியே இரண்டு ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான நிலத்தை மீட்டு ஆதிவாசிகளுக்குப் பகிர்ந்து அளிப்பது என்ற அரசின் முடிவுக்கு வேறு வழியின்றி ஆதிவாசிகளும் ஒப்புக் கொண்டனர். ஆனால் அது இன்றுவரை நிறைவேற்றப்படவில்லை. தங்கள் கோரிக்கைக் காக அதிவாசிகள் தொடர்ந்து  போராடினார்கள். வயநாட்டிலுள்ள முத்தங்ங, ஆரளம் , செங்ஙரா, அரிப்பா, பொ ட்டஞ்சிற என்று வனப் பகுதிகளில் தொடர்ந்த போராட்டங்கள் அவ்வப்போது இருந்த காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட் அரசுகளால் முறியடிக்கப்பட்டன; புறக்கணிக்கப்பட்டன.

பழங்குடி மக்களுக்குரிய நிலத்தை அவர்களுக்கு அளிப்போம் என்று கேரளத்தின் இரு முன்னணிகளும் வாக்குறுதி அளித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. தங்களுக்கான குடிமைச்  சலுகைகள் பாதிக்கப்படும்போது ஓலமிடும் மலையாளிப் பொதுச் சமூகம் ஆதிவாசிகளுக்கான மண்¨ணை ஏன் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை என்று கேள்வி எழுப்புவதில்லை. அப்படிக் கேள்வி கேட்பது தங்களுக்குப் பாதகமாகும் என்ற சுயநலமே அந்தக் கபட மௌனத்துக்குக் காரணம். ஒருவேளை சிறிய அளவிலாவது ஆதிவாசி பூமி அவர்களுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணமே காரணம் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது. அப்படி நிலத்தைப் பெற்ற பிறகும் ஆதிவாசிகள் ஏன்  இன்னும் வறுமையில் பிடியில் சிக்கியிருக்கிறார்கள்அந்த வறுமையின் அடையாளம்தானே கொல்லப்பட்ட மது என்ற ஆதிவாசி இளைஞர்? இந்தக் கேள்விகள் அபாயகரமானவை. அவற்றுக்குக் கிடைக்கும் பதில்கள் அப்பாவிப் பழங்குடிகளைப் பொதுச் சமூகம் சுரண்டி வாழ்கிறது என்ற உண்மையை அம்பலாமாக்கும். இது கேரளத்தின் ஆதிவாசிகளின்  நிலை மட்டுமல்ல. இந்தியா முழுவதிலும் ஆதிவாசிகள் எதிர்கொள்ளும் அவலம். இந்த நூற்றண்டிலும் நாகரீகமடைந்த பொதுச் சமூகம் அவர்களைக் கீழானவர்களாகவே கருதுகிறது. தனக்குச் சமமானவர்களாக அவர்கள் ஆகி விடக்  கூடாது என்று அஞ்சுகிறது. அதனாலேயே அவர்களிடமிருந்து மண்ணைப் பிடுங்குகிறது; உணவைப் பறிக்கிறது; உரிமைகளைக் களவாடுகிறது; உயிரையும் எடுக்கிறது. இந்தச் செயல்களுக்கெல்லாம் நாகரீகம் என்று பெயரும் சொல்லிக் கொள்கிறது. இந்த நாகரீக மேம்பாட்டின் இப்போதைய களப் பலி அட்டப்பாடி மது. நாளை இன்னொருவராக இருக்கலாம். ஏனெனில் அந்தக் காட்டுமிராண்டிகளை அழிப்பதுதானே நாகரீக வளர்ச்சி.

@

 அந்திமழை மார்ச் 2018 இதழில் வெளிவந்திருக்கும் கட்டுரை.
சிற்பம்: டாவின்சி சுரேஷ் , கொடுங்ஙல்லூர்.



வியாழன், 1 பிப்ரவரி, 2018

கமலா தாஸின் ‘ என் கதை’


கமலா தாஸின் படைப்புகளைக் கொண்டாடும் முகமாக கூகுள் அவரது உருவச் சித்திரத்தை நேற்று தனது தேடுபொறியின் முகப்பாக வெளியிட்டிருந்தது. ‘ என் கதை’ என்ற அவரது தன் வரலாற்று நூல் வெளிவந்த தினம் என்பதையும் குறிப்பிட்டிருந்தது. நண்பர் நிர்மால்யாவின் தமிழாக்கத்தில் சென்ற ஆண்டு வெளிவந்த ‘என் கதை’ க்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரையை இங்கே பகிர்கிறேன்.



உங்களுடையது அல்லாத சுகங்கள் எனக்கு இல்லை
உங்களுக்குத் தெரியாத வேதனைகள் எனக்கு இல்லை
நானும்
நான்என்ற பெயரால்
அறியப்படுகிறேன்.
                                                                  - கமலா தாஸ்

மிகைச் சொற்களில் விருப்பமில்லை; நம்பிக்கையுமில்லை. எனினும் இந்த முன்னுரைக்கான வரிகளை எழுதும்போது உணர்ச்சி மேலிடுவதைத் தடை செய்ய முடியவில்லை. 'என் கதை'க்கு முன்னுரை எழுத வாய்த்தது பாக்கியம் என்று நினைப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒருவகையில் இது முன்னுரை அல்ல; நன்றி பாராட்டல். மாதவிக்குட்டிக்கு அல்லது கமலா தாஸுக்கு இரண்டு காரியங்களுக்காக மறைமுகமாகக் கடன்பட்டிருக்கிறேன்; மொழிசார்ந்தும் பார்வை சார்ந்தும்.

முதலாவது அவருடைய எளிமையும் சரளமுமான மொழிக்காக. அவர் பயன் படுத்திய மலையாளமும் ஆங்கிலமும் மிகக் குறைவான சொற்களைக் கொண்டிருந்தவை. பரந்த சொற்களஞ்சியம் கைவசமில்லாத  தொடக்கநிலை வாசகனான  அன்றைய எனக்கு அவரது மொழி இடைஞ்சலில்லாத வாசிப்புக்குத் துணையாக   இருந்தது. மலையாளம் நான் சுயமுயற்சியில் கற்ற மொழி. அதில் சந்தேகம் எழுமானால் பிற சகாயம் தேட வேண்டும்பள்ளிப் பாடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஆங்கிலச் சொற்களுக்கு அகராதியை நாட வேண்டும். இவை வாசிப்பின் வேகத்துக்கும் சுவாரசியத்துக்கும் முட்டுக் கட்டையாக இருந்தன. இந்த இடையூறுகள் இல்லாமல் வாசிக்கக் கூடிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார் மாதவிக்குட்டியும் கமலா தாஸும். வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் எளிய மலையாளத்தைப்போல நீரோட்டம் நிரம்பியதாக இருந்தது மாதவிக்குட்டியின் எழுத்து. ஆர்.கே.நாராயணின்  'ஆடம்பர எளிமை' தொனிக்கும் ஆங்கிலத்தை  விட எளிமை கொண்டவையாகத் தோன்றின  கமலா தாஸின் கவிதைகளும் அன்று அவர் அபூர்வமாக ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கதைகளும். அவை முழுமையாகப் புரிந்தன.‘பட்சியின் மணம்' என்ற மாதவிக்குட்டியின் முதலாவது  தொகுப்பி லிருந்த  கதைகளை சிரமமில்லாமல் வாசித்துப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அதே சமயத்தில் அவரே  மொழிபெயர்த்தோ அல்லது ஆங்கிலத்திலேயே எழுதியோ  'இல்லஸ்டிரேட்டட் வீக்லி'யில் வெளியாகி யிருந்த  ' டால் ஃபார் சைல்ட் ப்ராஸ்டிட்டியூட்'  ( A Doll for the Child Prostitute ) என்ற கதையை அகராதியின் துணையில்லாமல்  ஒரே மூச்சில் படிக்க முடிந்தது. புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது. வாசிப்பில் நிறைவையும் நம்பிக்கையையும் அளித்த சந்தர்ப்பங்களாக அவை இருந்தன. பிற்காலத்திய விரைவான வாசிப்புக்கு ஆரம்பப் பயிற்சிகளாகவும்  இருந்தன.

மாதவிக்குட்டியின் மலையாளமும் கமலா தாஸின் ஆங்கிலமும்  குறைந்த சொற்களால் ஆனவை. அந்தக் கையளவு சொற்கள் மூலமே தனது உலகை முழுவதுமாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது என்பதில்தான் அவரது மேதைமை துலங்கியது. வார்த்தைகள் குறைவு என்பதால் கூறியது கூறல் என்ற இலக்கியப் பிழை ஒருபோதும் நிகழ்ந்திராத  மொழி நடையை உருவாக்கிக் கொண்டார். ஒரு சொல்லைத் திரும்பச் சொல்ல நேர்ந்தால் அதைக் கவிதையின் ஒத்திசை வுடன் பயன்படுத்தினார். ' நான் மலையாளத்தையோ  ஆங்கிலத்தையோ இலக்கண சுத்தமாகக் கற்றவள் அல்ல. அதனால் என் களஞ்சியத்தில் சொற்கள்குறைவு. எனவே அவற்றை மிக எச்சரிக்கையுடன் பயன்படுத்தினேன்; உலோபி நாணயங் களைச் செலவிடுவதுபோன்ற உணர்வுடன்' என்று பிற்கால  நேர் காணல் ஒன்றில் குறிப்பிட்டார். காலப்போக்கில்  மிகப் பெரும் சொற்களஞ்சியத்துக்கு உடைமை யாளரானார் என்பதற்குப்  பின்னாளில் இரு மொழிகளிலும் அவர் முன்வைத்த படைப்புகளே சான்று

தீவிரமான படைப்புகளை வாசக சௌக்கியத்துடன்  வெளிப்படுத்தியவர் என்பதே மாதவிக்குட்டியை அல்லது கமலா தாஸை இன்றும் வாசிப்புக்குரிய எழுத்தாளராக நிலைநிறுத்துகிறது. ஆரம்ப காலத்தில்  எனக்குக் கிடைத்த இந்த வாசக மதிப்புக்காக அவருக்கு நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். அதுதான் பின்னர் விரிவும் ஆழமுமான வாசிப்பனுபவங்களுக்கு இட்டுச் சென்றது என்பதை  நினைவு கூர்கிறேன்.

வாசகன் என்ற நிலையில் மட்டுமல்ல; எழுத்தாளன் என்ற நிலையிலும் அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள விஷயங்கள் இருந்தன. மொழியைக் கச்சிதமாகவும் செறிவாகவும் கையாளுவது எப்படி என்பதைச் சொல்லிக் கொடுத்த மறைமுக ஆசிரியர்கள் பலரில் அவரும் ஒருவர். மொழிசார்ந்து அவரிடமிருந்து பயின்ற பாடங்கள் இவை. இவற்றை விடவும் பார்வைசார்ந்து அவரது எழுத்தின் மூலம் பெற்ற பாதிப்பையே முதன்மையானதாகக் கருதுகிறேன்.

என் இளைய சகோதரனுக்கும் எனக்கும் ஏறத்தாழ இருபது வயது இடைவெளிதனது நாற்பதையொட்டிய வயதில் அம்மா அவனைப் பெற்றெடுத்தார். நான் அன்று விவரமான கல்லூரி மாணவன். வாழ்வின் ரகசியங்களை இலக்கியம் வாயிலாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தவன். அந்தப் பேறு காலத்தில் அம்மாவைப் பார்க்கவே விரும்பவில்லை. உப்பிய வயிறும் அசந்தர்ப்பமான முதுமைக்குக் கட்டியக் கூறும் சோர்வுமாக இருந்த ஜீவனைப் பார்ப்பதே அருவெறுப்பையும் கூச்சத்தையும் கொடுத்ததுமகப்பேறு மருத்துவமனையில் நான்தான் பிறந்த குழந்தையை முதலில் பார்த்தேன். அப்புறம்தான் அப்பாவே தன் கடைசி வாரிசைப் பார்த்தார். எனினும் வீடு திரும்பிய பின்னர் அம்மாவுடன் பேசவோ அவரைப் பார்க்கவோ பிடிக்க வில்லை. மனம் குமட்டிக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் குமட்டல் ஓராண்டுவரை  நீடித்தது. என் பாராமுகம் பற்றி வீட்டுக்கு வந்த எவரிடமோ அம்மா குரல் இடறக் குறைப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததைத் தற்செயலாகக் கேட்ட பின்னரே குமட்டல் மட்டுப்பட்டது. அம்மாவிடம் ஓரிரு வார்த்தைகளில் பேச ஆரம்பித்தேன். அம்மாவுக்கும் எனக்கும் நடுவிலிருந்த  பள்ளத்தில் அப்போது வாசித்துக் கொண்டிருந்த  புத்தகத்தின் சில வரிகள் விழுந்து மேடுறுத்திச் சமப்படுத்தின. மலையாள வார இதழில் தொடராக வெளிவந்து  பக்கங்களைக் கிழித்துச் சேகரித்து வைத்திருந்த, ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை வாசித்திருந்த படைப்பின் இரண்டாம் பதிப்பு அது.
 ' எனக்கு அலறுவதற்குக் கூட சமயம் கிடைக்கவில்லை. சூரியனை நினைத்துக் கொண்டு படுத்திருக்கும் போது என்னுடைய இடது தொடையை உரசிக் கொண்டு என் மூன்றாவது மகன் பிறந்தான். அவன் உரக்க அழுதான்' என்பவை அந்த வரிகள்.

முந்தைய வாசிப்புகளில் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் கடந்து போன அந்த வரிகள் இப்போது வேறாகப் பொருள் தந்தன. அந்த வரிகளை  மிகுந்த நடுக்கத்துடனும் பதற்றத்துடனும் குற்ற உணர்வுடனும் நினைவு கூர்ந்தேன். மூன்று சகோதரிகளுடன் பிறந்தும் அதிகமும்  பெண்களின் தோழமையில் வளர்ந்தும் புலப்படாத பெண்ணின்   மர்மத்தை அந்த வரிகள் விளக்கின. அந்த வரிகளின்  வெம்மையை உதிரத்தில் உணர்ந்தபடி அம்மாவிடம் போனேன். ஓராண்டுக்குப் பின்பு எப்போதும் செல்லமாக அழைப்பதுபோல அம்மாவின் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டேன்.  குழப்பச் சிரிப்புடன் அம்மா என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தொலைக்காட்சியில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது மாதவிக்குட்டியை கொச்சியிlllல் அவரது இல்லத்தில் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சக ஊழியர் பென்ஸி நாங்கள் பணிபுரியும் தொலைக் காட்சிக்காக மாதவிக்குட்டியைப்  பற்றி  ஓர் ஆவணப்படத்தை எடுத்தார். அதையொட்டி அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. மேதைமையையும் கிறுக்குத்தனத்தையும்  குழந்தைமை யையும் தாய்மையையும் ஒரே உருவில் கண்ட நாள் அது. பல மணிநேரம் நீண்டிருந்த சந்திப்பில், தயக்கங்கள் மறைந்து போயிருந்த தருணத்தில் 'என் கதை' வரிகள் என்னை அலைக் கழித்த விதத்தை அவரிடம் சொன்னேன். அன்று அவர் கமலா சுரய்யா ஆகியிருந்தார். பர்தா முகப்பைச் சரிசெய்தபடிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் எதிர் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த என்னை அருகில் வரும்படி சைகை செய்தார். சென்றதும் என் இரு கைகளையும் பற்றி தனது இரு கைகளுக்குள் பொத்தி வைத்துக்கொண்டார். 'நம்மள் எல்லாரும் மாலாகமாருதன்னே, செலப்போ செகுத்தான்மாராகுன்னு' என்றார். அதைச் சொல்லும்போது கைகளுக்குள்  அதிர்வை உணர்ந்தேன். அது எவர் கரங்களின் அதிர்வு என்று அப்போது தெரியவில்லை. இந்த வரிகளை எழுதும் போதும் அதே அதிர்வை உணர முடிகிறது. இப்போது அது  எவர் கரங்கள் ஏற்படுத்திய அதிர்வு என்பதை உணர முடிகிறது. பெண்ணின் சூக்கும உலகை அறிமுகப்படுத்திய ஆளுமை தந்த அதிர்வு  என்று  இனங்காண முடிகிறது.

இந்த அனுபவத்தின்  விளைவாக இன்னொன்றையும் சொல்லலாம். இலக்கியம் கற்பிக்கும் பாடம் வெளிப்படையானதோ, பருண்மையானதோ அல்ல; மறை முகமும் நுட்பமுமானது. அப்படி ஒரு பாடத்தை எனக்குக் கற்பித்த நூல்களில் ஒன்று 'என் கதை'.

மாதவிக்குட்டி அல்லது கமலா தாஸின் இலக்கிய வாழ்க்கையை 'என் கதை' வெளியீட்டையொட்டி இரண்டாகப் பிரிக்கலாம். அவர் எழுதிய இரு மொழிகளிலுமே இந்தப் பிரிவினை நேர்ந்திருக்கிறது.  'என் கதை'க்கு முன்னர் அவர் அந்தந்த மொழிகளில் முக்கியமான எழுத்தாளராகக் கருதப்பட்டார். தன் வரலாற்று நூலுக்குப்  பிறகு  பிரபலரானார்.

நவீன மலையாளச் சிறுகதையில் மாதவிக்குட்டி முக்கியமான ஆளுமை. தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை, பொன்குன்னம் வர்க்கி, வைக்கம் முகம்மது பஷீர், பி.கேசவதேவ், லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனம் ஆகிய மறுமலர்ச்சி எழுத்தாளர்களின் காலகட்டத்துக்குப் பின்னர் வந்த தன்னுணர்வுக் கதையாளர்களான எம்.டி. வாசுதேவன் நாயர், டி.பத்மநாபன் போன்றவர்களுக்கு நிகரான ஆளுமையாக மதிக்கப்பட்டவர் மாதவிக்குட்டி. எழுத்து வாழ்க்கையின்  ஆரம்பக் காலத்தில் எழுதிய சில கதைகளிலேயே தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்தினார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒன்று என்ற வரிசையில் மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளியாயின. ஒன்றுக்கு ( தணுப்பு ) கேரள சாகித்திய அக்காதெமி விருதும் அளிக்கப்பட்டது. மலையாள  இதழ்களில் அவரது கதைகள் தொடர்ந்து வெளி வந்து கொண்டிருந்தன.

ஏறத்தாழ இதே கால அளவில் கமலா தாஸாக ஆங்கிலக்  கவிதைகளும் எழுதினார். இந்திய ஆங்கிலக் கவிதையில் அன்று புகழ் பெற்றிருந்த நிஸிம் எசக்கியேல், .கே.ராமானுஜன், அடில் ஜெஸ்ஸவாலா, கேகி தாருவாலா, ஜீவ் பட்டேல், பிரித்தீஷ் நந்தி, அரவிந்த் கிருஷ்ண மெஹ்ரோத்ரா முதலானவர் களுடன் முக்கியக் கவிஞராகக் கவனம் பெற்றிருந்தார். இரண்டு தொகுப்புகளுக்கு சர்வதேசப் பரிசுகளும் வழங்கப் பட்டிருந்தன. கமலா தாஸ் இடம் பெறாத  இந்திய ஆங்கிலக் கவிதைத் தொகுப்புகளே இல்லை. இல்லஸ் டிரேட்டட் வீக்லி க்கும்  அன்று வெளிவந்து நின்று போன யூத் டைம்ஸ்  மாத இதழுக்கும் கவிதைப் பகுதி ஆசிரியராகப் பங்களிப்புச் செய்து வந்தார்.

இவையெல்லாம் மாதவிக்குட்டி அல்லது கமலா தாஸை முக்கிய இலக்கிய ஆளுமையாகக் காட்டின. மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் அவருக்குக் கணிசமான வாசகர்கள் இருந்தனர். 'என் கதை' சுயசரிதை எழுதப்பட்ட பின்பு இரு மொழிகளிலும் வாசகர் எண்ணிக்கை விரிவடைந்தது. எழுதியவரும் முக்கியமான இலக்கியவாதி என்ற நிலையிலிருந்து பிரபல இலக்கியவாதியாக ஆனார்.

'ன் கதை'யை மாதவிக்குட்டி முதலில் மலையாளத்தில்தான் எழுதினார். அன்று வெளிவந்து கொண்டிருந்த 'மலையாள நாடு' வார இதழில் தொடராக வெளி வந்தது. சுய சரிதையின் அறிமுக அத்தியாயம் ' ஒரு குருவியின் அவலம்' வெளி வந்த 1972ஆம் ஆண்டின் 'மலையாள நாடு - ஓணப் பதிப்பு' சூடப்பம்போல விற்றுத் தீர்ந்து மறு அச்சு செய்யப்பட்டது. தொடர் வெளி வந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் இதழின் விற்பனை ஐம்பதாயிரம் பிரதிகள் கூடுதலாக  உயர்ந்தது. மாதவிக்குட்டி பிரபல எழுத்தாளராக அறியப்பட்டார். அதுவரை சீரிய இலக்கிய வாசகர்களின் கவனத்துக்கு மட்டுமே உரியவராக இருந்தவர் வெகுஜன வாசக வட்டத்திலும் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுபவர் ஆனார். ஏறக்குறைய இலக்கியத் திருவுரு வாகவே  புகழப்பட்டார். இந்த நட்சத்திர மதிப்பு அவருக்கு நேர்மறையாகவும் எதிர்மறையாகவும் உதவின. அவரது கதைகள் புது வாசகர்களை எட்டவும் அதன் வாயிலாக அவர் முன்வைத்த பெண்ணுலகு விரிந்த பார்வைக்குச் செல்லவும் உதவியது. eeeஎதிர்மறையாகக்  கடும் அவதூறுகளுக்கும் பழிதூற்றல் களுக்கும் அவரை இலக்கு ஆக்கியது. ‘என் கதை’ வெளிவந்த காலம் முதல் மரணம்வரை – அதீதமான பாராட்டு, கேவலமான தூஷணை என்ற இரட்டை நிலை தொடர்ந்தது. மாதவிக்குட்டி அவ்வப்போது இதனால் பாதிக்கப்பட்டார். எனினும் ஒருபோதும் தளர்ந்து விடவில்லை. தனது நம்பிக்கைகளில் உறுதியாக நின்றார். படைப்பு எழுச்சி குன்றாமல் பார்த்துக் கொண்டார். நேர்ப் பேச்சில் இதைச் சொன்னபோது அவர் சொன்ன பதில் ‘ அக்கினி பர்வதத்தை ஈரத் துவாலையால் மூட முடியாது’.

மாதவிக்குட்டியின் வருகையின் மூலமே மலையாளப் புனைகதைகளில் பெண்ணுலகின் அழுத்தமும் ஆழமுமான சித்திரங்கள் துலங்கின. பெண்ணை அவளுடைய சுயத்தை வெளிப்படுத்தும் கதாபாத்திரங்களாகச் சித்தரிக்கும் இந்த இயல்பை அவர் முந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனத்திடமிருந்தும் கே.சரஸ்வதியம்மாவிடமிருந்தும் மறைமுகமாக பெற்றிருக்கலாம். நம்பூதிரிப் பெண்களின் ஒடுக்குமுறையை எழுதியவர் லலிதாம்பிகா. அடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்த சரஸ்வதியம்மா நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் நிலையை வெளிப்படுத்தினார். அதன் தொடர்ச்சியாகவே மாதவிக்குட்டியின் கதைகளைச் சொல்ல முடியும். முன்னவர்கள் இருவரும் பெண்ணின் இருப்பையும் வேட்கையையும் வெளிக்காட்டியபோது மாதவிக் குட்டி இந்த இரண்டுடன் அவளது கலகத்தையும் திறந்து காட்டினார். லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனத்தின் பெண்ணுலகம் நம்பூதிரிப் பெண்களின் தறாவாட்டுச் சிறையில் ஒதுங்கியதாகச் சொல்லப்பட்டது. சரஸ்வதியம்மா வின் பெண்சார்பு எழுத்துக்கள் கடும் விமர்சனத்துக்குள்ளாயின. அந்த விமர்சனத்தால் கசந்துபோய் இலக்கியத்துறையை விட்டே விலகினார். வெளி உலகுக்குத் தெரியாமலே வாழ்ந்து மறைந்தார். தன் மீதான விமர்சனங்களைக் கண்டு நொந்துபோன சரஸ்வதியம்மா ஒரு கட்டத்தில் இப்படிச் சொன்னார்: ‘என்ன உலகம் இது? என்ன கேடுகெட்ட காரியத்தையும் செய்யலாம். ஆனால் அதைப் பற்றிச் சொல்லமட்டும் கூடாது என்று ஆட்கள் நினைக்கிறார்கள்’. அந்த நினைப்புக்கு எதிரான கலகமே மாதவிக்குட்டியின் எழுத்து. அந்த எழுத்தில் அவர் கடைபிடித்த அச்சமற்ற நிலைப்பாட்டின் சாட்சியமே  ’என் கதை’.

என் கதையில் முன்வைக்கும் விஷயங்களையே மாதவிக்குட்டி அதற்கு முந்தைய  சிறுகதைகளிலும் கையாண்டிருந்தார். அவை கதைகள் என்பதால் பூடகமாச் சொல்லப்பட்டிருந்தன. அவருடைய தனி வாழ்க்கை அனுபவங் களைக் கதாபாத்திரங்களுக்கு அளித்து எழுதப்பட்ட கதைகள் அவை. என் கதையில் அவரே பாத்திரம். அவரது வாழ்க்கையே களம். அதில் தன்னை, தனது உலகை, தனக்கு நேர்ந்த அனுபவங்களை, தனது உணர்ச்சிகளை, தனது குமுறலை அப்பட்டமாகக் காட்டினார். அதிலிருந்த வெளிப்படையான தனமையும் சுதந்திர உணர்வுமே அதிர்ச்சியை அளித்தன. ஒரு பெண் இப்படி எழுதலாமா என்று கொந்தளிக்கச் செய்தன. வாசிப்புப் பழக்கமுள்ள மலையாளிகள் நடுவே நாலப்பாட்டுத் தறவாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் இப்படி எழுதலாமா? என்ற கேள்வியை ‘என் கதைஎழுப்பியது.

சாத்வீகக் கவிஞரான பாலாமணியம்மாவின் மகள். பெருமை மிக்க நாளிதழான மாத்ருபூமியின் நிர்வாக இயக்குநரான வி.எம். நாயரின் மகள். இலக்கிய ஆளுமையான நாலப்பாட்டு நாராயணமேனனின் மருமகள். இத்தனை தறவாட்டு மகிமை கொண்ட ஒருத்தி இத்தனை பகிரங்கமாகவா எழுதுவாள்? என்று உறவினர்களிடையே ஆற்றாமை. அந்தக் காலகட்டத்தில் மலையாளிகளின் பண்பாட்டு அடையாளங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்ட நாலப்பாட்டு தறவாட்டில் எழுந்த புகார் பெரும்பான்மையான கலாச்சாரக் காவலர்களிடமும் எதிரொலித்தது. என் உறவினர்கள் தர்மசங்கடப்பட்டார்கள். மகிமை நிறைந்த என் குடும்பத்தின் பெயருக்குக் களங்கம் கற்பித்து விட்டதாகக் குற்றம்சாட்டினார்கள்.எனக்குப் பிரியமான அநேக விஷயங்களை நான் இழக்க இந்தப் புத்தகம் காரணமாக இருந்தது. ஆனால் ஒரு நொடி கூட அதை எழுதியது பற்றி நான் வருந்தவில்லை என்று மாதவிக்குட்டி குறிப் பிட்டார்.

இலக்கிய, கலாச்சாரச் சூழலில் கொந்தளிப்பையும் இதழ் விற்பனையில் பரபரப்பையும் ஏற்படுத்திய ‘என் கதை’யின் வாராந்திர வெளியீடு பாதியில்  நின்றுவிட்டது ஒரு முரண். சன்மார்க்கர்களின் வற்புறுத்தலாலும் இலக்கியத் துக்குப் புறம்பான செயலாலும் மாதவிக்குட்டி தொடரைப் பாதியிலேயே நிறுத்திக் கொண்டார். இந்த நடவடிக்கை அவரை மேலும் பழிச் சொல்லுக்கு ஆளாக்கியது. அவரை எழுதச் செய்து விற்பனையை அதிகரித்துக் கொண்ட மலையாளநாடு இதழ், அவரைப் பழிவாங்குவதற்காக வேறு உத்தியைக் கையாண்டது. நாவலாசிரியர் பம்மனின் கதையைத் தொடராக வெளியிட்ட்து. ‘பிராந்து’ (பைத்தியம்) என்ற அந்தக் கதையின் நாயகியாக மாதவிக்குட்டியை மறைமுகமாகச் சித்தரித்தது. ‘என் கதையில் அவர் பட்டவர்த்தனமாக எழுதியவற்றுக்கு பம்மனின் நாவல் மலிவான வியாக்கியானங்களைக் கொடுத்தது. முதலில் ஆத்திரமடைந்து வழக்குத் தொடர்வதாக நோட்டீஸ் அனுப்பிய மாதவிக்குட்டி பின்னர் பெருந்தன்மையுடன் விலகினார். அவர் சொன்ன விளக்கத்தைக் கேட்டபோது அவரது குறும்பு விளங்கியது. ‘ என் கதை மலையாளத்தில் இருக்கிறவரைக்கும் பம்மனின் சரக்கும் இருக்கும். ஆனால் அதை எப்படிச் சொல்வார்கள்?பஷீரின் பால்யகால சகி, மாதவிக் குட்டியின் என் கதைஎன்று சொல்வதுபோலச் சொல்ல முடியுமா?பம்மனின் பிராந்து என்றுதானே சொல்லப்படும்என்றார்.

ன் கதைதொடர் நிறுத்தப்படுவதற்கு சற்று முன்போ அல்லது நின்ற  உடனேயோ கமலா தாஸ் அதை மை ஸ்டோரியாக ஆங்கிலத்திலும் எழுதினார். எழுபதுகளில் வெளிவந்து கொண்டிருந்த தி கரண்ட்வார இதழில் தொடராக வெளியிடப்பட்டது. முன்னமே ஆங்கிலக் கவிஞராக அறியப் பட்டிருந்த கமலா தாஸை மேலும் பிரபலமாக்கியது. அன்று பரபரப்பாக விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்த தி பிளிட்ஸ்இதழுடன் போட்டியிட கரண்ட்இதழுக்கு ‘மை ஸ்டோரிபெரிதும் உதவியது. பிளிட்ஸ் இதழின் முக்கியப் பத்தியாக அதன் கடைசிப் பக்கத்தில் பிரபல ஆங்கில நாவலாசிரியரும் திரைக்கதையாளருமான கே.ஏ.அப்பாஸின் கடைசிப் பக்கம் வெளிவந்து கொண்டிருந்த்து. கமலா தாஸின் தொடர் அதை எதிர்கொண்டது. சில வாரங்களில் கரண்ட் இதழ்  விற்பனையில் ‘பிளிட்ஸ்ஐ மிஞ்சியது. என் கதைக்காக மலையாளத்தில் கேட்டதை விட அதிகமான வசவுகளை மை ஸ்டோரிஆங்கிலத்தில் வாங்கிக் கொடுத்த்து. ஆங்கிலம் பேசினாலும் மலையாளத்தில் பேசினாலும் மரபான இந்திய மனம் ஒரே மாதிரித்தான் இருந்தது இவை கமலா தாஸின் வாசகங்கள்.

இந்த வாசகங்கள் சரியானவைதாம். ஏனெனில் கமலா தாஸ் சம கால மதிப்பீடுகளுக்கு நேர் முரணாகத் தன்னை உருவாக்கிக் கொண்ட படைப்பாளி. அதற்கு ‘என் கதைஎடுத்துக் காட்டு.  ஒரு படைப்பாளி தனது கலைக்காகவும் ஒரு பெண் தனது இருப்புக்காகவும் தன்னையே ஆகுதி ஆக்கிய செயலுக்கு எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்ல கமலா தாஸுக்கு நிகரான இன்னொரு ஆளுமை இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. கலாச்சாரமும் ஒழுக்க நெறிகளும் பெண்மீது சுமத்திய எல்லாவற்றையும் அவர் ‘என் கதையில் கேள்விக்குரியவை யாக்கினார். பெண்ணின் இருப்பும் மனமும் அவளது வேட்கைகளும் கனவுகளும் என்னவென்று பகிரங்கப் படுத்தினார். அதுவரை பெண்ணின் இருப்பும் மனமும் மட்டுமே பேசப்பட்ட இலக்கியச் சூழலில் பெண்ணின் உடலையும் அதன் சஞ்சார வேட்கைகளையும் வெளியரங்க மாக்கினார். காதலுக்கும் காமத்துக்கும் புதிய விளக்கங்களை நிர்மாணம் செய்தார். உறவுகளின் பாசாங்கை திரை விலக்கிக் காட்டினார். அதற்குத் தன்னையே பலியிடவும் செய்தார். உறவுமுறையின் பெயரால் பதினைந்து வயதுக் கமலாவை அவரை விடப் பல வருடங்கள் மூத்தவரான மாதவ தாஸுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள். தனது முதலிரவை ‘தோல்வியுற்ற வன்புணர்ச்சிஎன்றே அவரால் காண முடிகிறது. அது ஒரு சாட்சியம் என்றே தோன்றுகிறது. ஆண்மைய அமைப்பு பெண்ணின் உடலையும் உணர்வையும் நுகர் பண்டமாகவே கருதும் நிலைக்கு எதிரான சாட்சியம்.உடலால் அடிமைப் படுத்தப்பட்ட பெண் உடலையும் இருப்பையும் ஆன்மீகமான தேடலையும் இழக்க நேர்கிறது என்பதை அழுத்தமாகச் சொன்ன சாட்சியம். சரியான பார்வையில் என் கதையில் தொனிப்பது பெண்ணின் ஒப்புக் கொள்ளல் அல்ல; மாறாக தன்னைச் சிறை வைத்திருக்கும் சமூக, கலாச்சார, மத, ஒழுக்க நெறிகளைப் பற்றிய சாட்சியமே கமலா தாஸின் எழுத்தில் தொனிக்கிறது. பிற ஆடவருடனான காதல், ஓரின விழைவு ஆகியவற்றையும் இதே தொனியிலேயே ‘என் கதைமுன் வைக்கிறது. இந்த நூலின் மிக நுட்பமான வலுவும் இன்றும் இதை சமகாலப் பொருத்தப்பாடு கொண்டதாக நிலைநிறுத்துவதும் இதுவே. அரிதாக நூலின் பக்கங்களில் புலப்படும் இறைஞ்சலும்  சூழலைப் பற்றிய அழுத்தமான சாட்சியமாகவே உருப் பெறுகிறது. இழப்புகள், தனிமை, சமூக்க் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றின் நடுவிலிருந்து அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் தேடும் பெண்மையையே ‘என் கதைவெளிப்படுத்துகிறது. எல்லாத் தடைகளையும் கடந்து, விரிந்த வெளியுடன் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் கருவியாகவே கமலா தாஸ் எழுத்தைக் காண்கிறார். அதனாலேயே தன்னை நேர்மையுடன் வெளிப் படுத்தவும் செய்கிறார். வேறு எந்த மதிப்பீட்டை விடவும் முற்றான அன்பை விரும்பும் பெண்ணுக்கு அது மறுக்கப்படும் நிலையே என் கதையில் சொல்லப்படுகிறது.

ங்கிலத்தில் என் கதைவெளிவந்து கொண்டிருந்த அதே கால அளவில் தமிழிலும் அதன் மொழிபெயர்ப்பு வெளிவந்தது. ஹேமா ஆனந்ததீர்த்தன் மொழிபெயர்ப்பில் குமுதம் இதழில் தொடராக வெளியிடப்பட்டது. நூல் வடிவில் மலையாளத்தில் 1973லும் ஆங்கிலத்தில் 1976லும் வெளியாயின. ‘என் கதையின் மும்மொழி வடிவங்களையும் ஒப்பிட்டு வாசிப்பது அன்று உற்சாகமூட்டும் விளையாட்டாக இருந்தது எனக்கு. தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வெகுஜன வாசகர்களுக்குக் கிளர்ச்சியூட்டும் வகையில் செய்யப்பட்டிருந்தது. படிமங்களும் உருவகங்களும் இலக்கிய விளக்கங்களும் கவித்துவமும் கொண்ட மூலப் பிரதி கிளுகிளுப்பூட்டும் எழுத்தாகக் குறுக்கப்பட்டிருந்தது. தமிழ் வாசகர்களின் ’கற்பு’க்கு ஊறு நேர்ந்திடாத வகையில் சொற்கள் இடக்கரடக்கலுடன் பயன்படுத்தப் பட்டிருந்தன.

ஒரு எழுத்தாளரே தன் சுயசரிதையை இரு மொழிகளில் வெவ்வேறாக எழுதியிருக்கிறார் என்ற புகழை அல்லது நிந்தனையைப் பெற்ற நூல் கமலா தாஸின் தன் வரலாறாகவே இருக்கக் கூடும். என்டெ கதையின் விரிவு என்று ‘மை ஸ்டோரியைச் சொல்ல வேண்டும். பக்க அளவிலும் விளக்கங்களிலும் இரண்டுக்கும் வேற்றுமைகள் இருக்கின்றன. மலையாளத்தில் இருபத்தியேழு அத்தியாயங்களில் இரு நூறு பக்கங்களில் எழுதப்பட்ட வரலாறு ஆங்கிலத்தில் ஐம்பத்துச் சொச்சம் அத்தியாயங்களுடன் முந்நூறு பக்கங்களாக விரிவடைந்திருக்கிறது. இரு மொழியிலும் உள்ள வாசகர்களை முன்வைத்து இது நிகழ்ந்திருக்கலாம். மலையாள வாசகருக்கு ‘நாலப்பாட்டுத் தறவாடுஎன்று கேட்டதும் விரியும் மனக் காட்சி ஆங்கில வாசகருக்குச் சாத்தியமில்லை. அவர்களது புரிந்துகொள்ளலுக்கு உதவியாகப் பல அத்தியாயங்கள் விரித்து எழுதிச் சேர்க்கப்பட்டன. சில அத்தியாயங்கள் நீக்கப்பட்டன. இன்னொரு பக்கம்  மலையாளத்தில் எழுதப்பட்ட பகுதிகள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் அதே பகுதிகள் ஆங்கிலத்தில் சர்வ சுதந்திரத் துடனும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. மலையாளத்தில் தென்பட்ட ஒளிபுகாக் காட்சிகள் ஒளி அநாயாசமாக ஊடுருவித் துலங்கின ஆங்கிலத்தில்.இந்த மாற்றத்தை இப்படிச் சொல்லலாம்: மலையாளத்தில் எழுதியதை ஆங்கிலத்தில் இடம்பெறச் செய்யவில்லை. அல்லது ஆங்கிலத்தில் எழுத விருந்ததை மலையாளத்துக்குக்  கொண்டுவரவில்லை. இது நாவலுக்குப் பொருந்தும்; சுய சரிதைக்குப் பொருந்துமா? என்ற கேள்விக்குக் கமலா தாஸ் கேட்ட மறு கேள்வி யோசிக்க வைத்தது. ‘ ஏன் கூடாது? இது என்னுடைய கதைதானே, நடந்த உண்மைகளை நான் சொல்லியிருக்கிறேன். அதே போல நடந்திருக்க வேண்டிய உண்மைகளையும் நானேதானே சொல்லியிருக்கிறேன்? என்னுடைய உண்மையைபோலவே நான் சொன்ன பொய்களும் உண்மையானவை. அப்படிப் பொய் சொல்ல வைத்தது நானில்லையே?

ன் கதைஎழுதப்பட்டு சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னர் அதை ஓர் இலக்கியப் பிரதியாக முன்வைக்கும் இந்தத் தமிழாக்கம் வெளிவருகிறது. நண்பர் நிர்மால்யாவின் தமிழாக்கப் பிரதியை மேற்பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது மேற்சொன்ன எண்ணங்கள் திரண்டு வந்தன.அந்தச் செயல், எனக்கு வியப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது. ‘என் கதை தொடர்பாக இவ்வளவு சங்கதிகள் மனதுக்குள்ளே மறைந்திருந்தனவா? என்ற வியப்பு. நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கேள்விகளை எழுப்பக் கூடிய, வாசிப்பில் புதுமை குன்றாத பிரதியாக இருப்பது குறித்த மகிழ்ச்சி.

மலையாளத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்ப்பு மேற்கொள்ளும் நம்பிக்கைக்குரிய சிலரில் ஒருவர் நிர்மால்யா. நவீன மலையாள இலக்கியத்தின் முக்கியப் படைப்புகள் சிலவற்றை நேர்த்தியாகவும் உண்மை யுணர்வுடனும் தமிழாக்கம் செய்திருக்கிறார். மொழிபெயர்ப்பைச் சடங்காக அல்லாமல் விருப்பத்துடன் செய்திருக்கிறார் என்பதற்குச் சில உதாரணங் களைச் சொல்லலாம். சாரா ஜோசப்பின் ‘ஆலாஹாவின் பெண் மக்கள், கோவிலனின் தட்டகம், எம்.சுகுமாரனின் ‘சிவப்புச் சின்னங்கள்கமலா தாஸின் ‘சந்தன மரங்கள்ஆகிய புனைவெழுத்துகளையும் வைக்கம் முகம்மது பஷீரைப் பற்றி எம்.கே.சானு எழுதிய ‘பஷீர் – தனிமையில் பயணிக்கும் துறவி என்ற திறனாய்வு நூலையும் இந்த உதாரண வரிசையில் சேர்க்க விரும்புகிறேன். என் கதை மொழிபெயர்ப்பு அந்த வரிசையை மேலும் மதிப்புள்ளதாக்குகிறது.

திருவனந்தபுரம்                                                                                             சுகுமாரன்
1 மே 2016