ஒரு மீள் பதிவு - கலாப்ரியாவின் ’ நான் நீ மீன்’ தொகுப்பு வெளியீடு

எல்லாருக்கும் வணக்கம்.
நண்பர் கலாப்ரியாவின் புதிய கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டுப் பேசும் இந்த வாய்ப்பு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. அதற்காக நண்பர் மனுஷ்யபுத்திரனுக்கும் உயிர்மை பதிப்பகத்துக்கும் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இங்கே வெளியிடப்பட்ட 'நான் நீ மீன்' தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் கவிதைகளில் எனக்குப் பிடித்த ஒரு கவிதையை வாசித்து என்னுடைய பேச்சைத் தொடர விரும்புகிறேன். 'மந்திரச் சிமிழ்' என்ற கவிதை எனக்குப் பிடித்துப் போக முதல் காரணம் - அது கவிதையாக இருக்கிறது. கவிதையல்லாத நிறைய சமாச்சாரங்களுக்கு இடையில் ஒரு கவிதையை வாசிக்கக் கிடைத்த மகிழ்ச்சியால் பிடித்துப் போனது. இரண்டாவது காரணமும் இருக்கிறது. சுய நலமான காரணம். அது என்னவென்பதைக் கவிதையை வாசித்து முடிப்பதற்குள் நீங்களே புரிந்து கொள்வீர்கள். இனி கவிதை.

இதை
வாசிக்கத் தொடங்கி விட்டீர்களா,
எனில் நீங்கள்தான்
ஏழு கடல்தாண்டி
ஏழுமலைதாண்டி
மந்திரவாதியின் உயிர் இருக்கும்
சிமிழ் தேடிப் போகும் இளவரசன்.

முதல் கடலின் கரையில்
நம்பிக்கையளிக்கும் விதமாய்
'உவர்த்த சமுத்திரம்
தேனாய் இனிக்கிறது' என்கிறது
பிரமிளின் வண்ணத்துப் பூச்சி

மலையேறி இறங்கிக்
கடலேகும் முன் கழிமுகத்தில்
அள்ளிப் பருகிய நீரில்
சுகுமாரன் கை கவிழ்த்த நீரும்
கலந்திருக்கிறது

கானகமொன்றின் இசை
உங்கள் முகம் கை கழுத்தைத்
தழுவி உவகையுறுகிறது
நகுலனின் அம்மா என
'நண்பா, அவள் 
எந்தச் சுவரில் 
எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்' என
அவர் காதில் விழும் குரலை
நீங்களும் செவியுறுகிறீர்கள்
அது அவரது அம்மாவா
கொல்லிப் பாவைகளா

தீவை விட்டுத் தெப்பத்தை
அலையுள் சரிக்கும்பொழுது
கரையில் வேறெதுவும்
செய்ய முடியாமல்
ஒதுங்கப் பாடை நிழலுமின்றிப்
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது
ஞானக்கூத்தனின் நாய்

தெப்பம் சிதையக்
கடலுக்குக் கீழ் 
ஓட்டமும் நடையுமாய்
அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன 
தேவதச்சனின் அன்பின் சிப்பிகள்

பொன்னிலைகள் ஆபரணமாய் உதிர்ந்து கிடக்கும்
மரத்தின் கழுத்தைக் காலடி எனக் கற்பித்து
இளைப்பாறியதை நினைக்கக்
கவ்விக்கொள்ளும் தேவதேவனின் வெட்கம்

கண்டு கொள்கிறீர்கள்
பைய அருகிருந்து
குருடனின் சுயமைதுனம் பார்க்கும்
ஜோடிக் கண்களென 
இரண்டு வண்டுகளைச் சிமிழுக்குள்
எதில் மந்திரவாதியின் உயிர்

படைப்பின் மகத்துவம் புரிந்த
வாசகன் நீங்கள்
கொல்ல மனமின்றி
இரண்டையும் தப்பவிட்டு
மறுபடியும் தேடத் துவங்குகிறீர்கள்
இம்முறை என்னோடு.

நண்பர்களே, இன்று இங்கே தங்களுடைய புதிய தொகுப்புகளை வெளியிட்ட இரண்டு கவிஞர்களுடனும் எனக்குத் தொடர்பும் உறவும் இருக்கிறது. கலாப்ரியா, அய்யப்ப மாதவன் இரண்டு பேருடைய தலா ஒரு தொகுப்புக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கிறேன். அந்த அடிப்படையில் இந்த மேடையில் நிற்பது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. பொதுவாகவே கவிதை பற்றிப் பேசுவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டு. கவிதை ஆர்வலனாக நான் வாசிக்கிற சிந்திக்கிற யோசிக்கிற மொழியில் கவிதை என்னவாக இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்வதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி. கவிஞனாக நானும் அதே மொழியில் எழுதுகிறவன். அதனால் கவிதையைப் பற்றிய பேச்சு நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுகிற மகிழ்ச்சி. ஆனால் எல்லா சமயத்திலும் கவிதையைப் பற்றி மகிழ்ச்சியாகவே பேசிவிட முடிவதில்லை. 

தமிழில் இன்று ஏராளமான கவிதைகள் இருக்கின்றன. அதை விட அதிக எண்ணிக்கையில் கவிஞர்களும் இருக்கிறார்கள்.எல்லாக் கவிதைகளையும் எல்லாக் கவிஞர்களையும் பற்றிப் பேசப் பேராசை இருக்கிறது. ஆனால் அது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை. சில கவிதைகளைப் பற்றிப் பேசலாம். அது நம்முடைய இலக்கிய அறிவுக்கு நல்லது. சில கவிஞர் களைப் பற்றிப் பேசலாம். அது நம்முடைய இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு உதவும். சில கவிதைகளையும் சில கவிஞர்களையும் பற்றிப் பேசாமலிருக்கலாம். அது நம்முடைய உடல் நலத்துக்கும் மனநலத்துக்கும் நல்லது. அண்மையில் கவிஞர் ஒருவர் தொலைபேசியில் அழைத்திருந்தார். அவருடைய வெளிவரவிருக்கும் தொகுப்புக்கு முன்னுரை எழுதித் தரச் சொல்லிக் கேட்டார். ஏற்கனவே முன்னுரைக் கவிஞன் என்ற நற்பெயரைப் பெற்று விட்டேன். அதனால் இனிமேல் யாருக்கும் முன்னுரை எழுதுவதாக இல்லை. மன்னிக்கவும் என்றேன். மறுமுனையிலிருந்து வசவுமழை பெய்யத் தொடங்கியது. இதுவரை நான் முன்னுரை எழுதிய கவிதைப் புத்தகங்களின் ஆசிரியர்களின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அதையெல்லாம் விட மோசமான கவிதையைத் தான் எழுதவில்லை என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்து விட்டார். அவர் பேசியது வெளிநாட்டிலிருந்து என்பதால் தப்பித்தேன். உள்ளூராக இருந்தால் அவர் பேச்சில் தெரிந்த ஆவேசத்துக்கு என்னை தேக உபத்திரவம் செய்திருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை. அதிலிருந்து ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன்.கவிஞன் என்று அறியப்பட கவிதை மட்டும் எழுதினால் போதாது காட்டுக் கூச்சல் போடவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். தன்னுடைய கவிதைகள் மூலமாகவே தன்னை நிறுவிக் கொண்டவர் கலாப்ரியா. எழுத வந்த நாள் முதல் இன்றுவரை அவரைப் பின் தொடர்பவனாகவே இருக்கிறேன். அதிகம் பேச வாய்ப்புத்தரும் கவிதைகளை எழுதியிருப்பவர். கவிதைகளைப் பற்றி விரிவாக ஒரு முன்னுரையிலும் சுருக்கமாக இரண்டு மேடைகளிலும் பேசியிருக்கிறேன். இங்கே பேசக் கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. அதற்குக் காரணமும் அவர்தான். நினைவின் தாழ்வாரங்கள் என்ற அவருடைய புத்தகத்தின் முன்னுரையில் ஒரு வாசகம் இருக்கிறது. 'பாராட்டை மட்டுமே விரும்புகிற சாதாரணனாகிய நான்' என்று ஒரு வாசகம். அந்த வாசகத்தைப் படித்த பிறகு அவரைப் பற்றிப் பேச ஒருவிதமான தயக்கம் வந்து விட்டது. யோசித்துப் பார்த்தால் எழுதுகிற எல்லாரும் பாராட்டை மட்டுமே விரும்புகி றவர்கள்தான். அதை அவர்கள் அவ்வளவு வெளிப் படையாகச் சொல்லு வதில்லை. கலாப்ரியா சொல்கிறார். அந்தப் பாசாங்கு இல்லாத தன்மைதான் அவருடைய இயல்பு. அவரது கவிதைகளின் இயல்பு.

நவீனக் கவிஞர்களில் தீர்க்கதரிசி கலாப்ரியா என்று நினைக்கிறேன். இன்றைக்கு எழுதப்படும் கவிதைகளைப் பற்றி மிக நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே ஆருடம் எழுதியவர் .

'படிம 
உருவக 
குறியீட்டு இடையீடில்லாத
நிர்வாணக் கவித்துவம் வேண்டி
நீ
எப்போது தியானிக்கப் போகிறாய்? என்பது அவர் கவிதை. இன்று எழுதும் புதியவர்கள் இந்த தியானத்தைத்தான் கவிதையில் மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு எழுதப்படுகிற பெரும்பாலான கவிதைகள் 'திறந்த கவிதைகளாக' plain poetry ஆக இருப்பவை. கலாப்ரியாவைப் படித்துத்தான் இதைச் செய்தார்கள் என்று சொல்ல வரவில்லை.கவிதை ஆக்கத்தில் நிகழும் தொடர்ச்சியாக இதைச் சொல்லலாம். அதற்கு உந்துதல் கொடுத்த கவிஞர்களில் ஒருவர் கலாப்ரியா.

கலாப்ரியா கவிதைகளில் நான் முக்கியமானதாகக் கருதுவது மூன்று அம்சங்களை.

ஒன்று; காட்சிப்படுத்துதல்.நான்கைந்து காட்சிகளை ஒன்றின் பின் ஒன்றாகவோ பக்கம் பக்கமாகவோ முன்னும் பின்னுமாகவோ அடுக்கி வைத்து விட்டுக் கவிதை என்கிறார். வாசிக்கவும் வாசித்ததும் இதைப் போல நாமும் எழுதி விட முடியுமே என்று சுலபமாக எண்ணவைக்கிற கவிதையாக்கம். ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதல்ல. அந்தக் காட்சிகளின் தேர்வில் அவர் காட்டுகிற கவனமும் அவை ஒன்று சேரும்போது பொருள்தருவதாக அமைவதும்தான் கவிதையாக மாறுகிறது. 

இரண்டாவது: நவீன கவிதையில் ஒரு இடத்தின் சித்திரமும் அங்கே வாழ்பவர்களின் சூழலையும் சித்தரித்தவர் கலாப்ரியா. ஒரு சமூகத்தின் அகப் பிரச்சனைகளை அவர் அதிகம் ஆராயவில்லை. புறத் தோற்றங்களைச் சார்ந்து அந்த சமூகத்தின் அந்த மனிதர்களின் இருப்பைப் பற்றிச் சொல்லி யிருக்கிறார். இந்தத் தொகுப்பிலும் அந்த மாதிரியான ஒரு கவிதை இருக்கிறது. வீடுகளையொட்டிய வாய்க்காலில் நல்ல நீர் ஓடியபோது அதை எல்லாரும் பயன்படுத்துகிறார்கள். குழந்தைகள் வாழைமட்டையில் தெப்பம் செய்து விளையாடுகிறார்கள். காலப்போக்கில் வாய்க்கால் சாக்கடையாக மாறுகிறது. நீர் தேங்குகிறது. அதில் பிணம் மிதக்கிறது. இப்போதும் எல்லாரும் கழியுடன் சாக்கடையை நெருங்குகிறார்கள். மிதக்கிற பிணம் தங்கள் வீட்டு எல்லைக்குள் வந்து விடக் கூடாது என்று கழியால் தள்ளி விடுகிறார்கள். 'வளர்ச்சி' என்ற கவிதை இது. இந்தச் சித்திரமும் அதற்குள் இருக்கும் கதைத்தன்மையும் தான் கவிதை ஆகின்றன. இது அவர் கவிதைகளில் முக்கியமான அம்சம். கலாப்ரியா சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் எழுதாமல் விட்ட பல சிறுகதைகள்தாம் அவரிடம் கவிதையாகியிருக்கின்றன.

மூன்றாவது: தமிழ்க் கவிஞர்களில் வாசகர்களின் பங்களிப்பை அதிகம் கேட்கிற கவிஞர் கலாப்ரியா. வாசகனை சக கவிஞனாக்குபவை அவரது கவிதைகள். நான்கைந்து காட்சிகளை முன்னால் வைத்து விட்டு நகர்ந்து விடுகிறார். அவற்றை இணைக்கிற வேலை வாசகனுடையது. அவன் அதைச் செய்கிறபோதுதான் கவிதை முழுமையடைகிறது.

இப்படி நிறையப் பேச இடமளிப்பவை கலாப்ரியாவின் கவிதைகள். ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகளாக எழுதி வருபவர். அவருடைய கவிதைகளின் மொத்தத் தொகுப்பு 2000 ஆவது ஆண்டில் தமிழினி வெளியீடாக வந்தது. அதற்குப் பிறகும் இரண்டு தொகுப்புகள் வந்திருக்கின்றன. post complete collection வரிசையில் இந்த 'நான் நீ மீன்'மூன்றாவது தொகுப்பு. மூன்று தலை முறைகளைத் தாண்டியும் பேசப்படும் பெயராகக் கலாப்ரியா இருப்பது அவருடைய வாசகனாக எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. 'பெயர்களின் நிழலை அழிய விடுவதில்லை ஒளி' என்று இந்தத் தொகுப்பில் ஒரு கவிதையில் அவரே குறிப்பிடுகிறார்.

பெயர்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது ஒரு நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகிறது. கலாப்ரியா சம்பந்தப்பட்டதுதான்.அவருடைய 'வனம் புகுதல்' தொகுப்புக்கு நான் முன்னுரை எழுதியிருக்கிறேன். முன்னுரையை எழுதி அவருக்கு அனுப்பிய பிறகு அவரிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. 'இந்த முன்னுரையில் 37 இடங்களில் 'கலாப்ரியா' என்று என் பெயரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். படிக்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது' என்று எழுதியிருந்தார். படித்ததும் கொஞ்சம் சங்கடமாக இருந்தது. என்னடா இது, ஒருவன் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் இந்த ஆளின் கவிதைகளை வாசித்து, அரை மாதம் குறிப்பெடுத்து, ஐந்தாறு நாள் வார்த்தை வார்த்தையாகத் திரட்டி பத்து பக்கங்களுக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதினால் அந்த ஆள் இத்தனை இடத்திலே என் பேர் வந்திருக்கு என்று பதில் எழுதிறாரே என்று இருந்தது. யோசித்துப் பார்த்த போது இந்த 'சௌந்தர்யக் கிறுக்குதானே கவிதைக்கு அடிப்படை' என்ற ஞானம் வந்தது. சிரித்துக் கொண்டேன். இந்தப் பேச்சிலும் 'கலாப்ரியா' என்ற பெயரை 15 முறை மனநிறைவுடன் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் என்ற அறிவிப்புடன் என் பேச்சை நிறைவு செய்கிறேன். எல்லாருக்கும் வணக்கம். நன்றி.

இடுகையிட்டது சுகுமாரன் நேரம் 10:27 AM  

பாடாத பாட்டெல்லாம்

பத்திரிகையாளனாகக் குப்பை கொட்டத்  தொடங்கிய பிறகு அரசியல் சமூக திரையுலகப் பிரபலங்கள் பலரையும் நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்கிற பாக்கியமும் சிலருடன் சில வார்த்தைகளும் பலருடன் பல வாக்கியங் களும் பேசுகிற  அதிருஷ்டமும் லபித்திருந்தது.  இதற்கெல்லாம் மிக மிக முன்பே நான் பார்த்து ஓரிரு சொற்கள்  பேசிய முதலாவது சினிமாப் பிரபலம் பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ்.

கர்நாடக மாநில அரசின் மின் சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பு நிறுவனம் - மைசூர்லாம்ப்ஸின் விற்பனைப் பிரதிநிதியாக அலைந்ததுதான் என்னுடைய இரண்டாவது வேலை. அதற்கு எங்கள் ஊரில் விற்பனை யாளராக இருந்த வர்கள் புகழ் பெற்ற மல்லிசேரி பீடி உற்பத்தியாளர்கள். பீடிக் கம்பெனி தவிர அதே பெயரில் ஓர் இசைக் குழுவையும் நடத்தி வந்தார்கள். கம்பெனி இருந்த பழைய பாணிக் கட்டடத்தின் பின்பக்கம் பெரிய கிடங்கு.பீடி இலைகளும் புகையிலைத் தூளும் நிறைந்த மூட்டைகள்  அட்டி போட்டு வைக்கப் பட்டிருக்கும். அந்த இடத்தில்தான் பெரும்பாலும் இசைக் குழுவின் ஒத்திகையும் நடக்கும். அந்த நாட்களில் வானொலியில் எந்தப் பாட்டைக் கேட்டாலும் அந்தப் பாட்டுக்குப் பீடி வாசனை இருப்பதுபோலத் தோன்றி மூக்கை உறிஞ்சிக் கொள்வேன். அங்கிருந்த நாட்களில் குடுவை விளக்குகளுக்கும் குழல் விளக்குகளுக்கும் பட்டிகளுக்கும் உதிரிப் பொருட்களுக்கும் ஆர்டர் பிடிக்க அலைந்த நாட்களை விட இசைக் குழுவின் ஒத்திகை கேட்க முளையடித்து உட்கார்ந்த நாட்கள் அதிகம். கம்பெனியின் உரிமையாளர்களில் ஒருவரான வல்சராஜ் அந்தப் பொறுப்பின்மையை உற்சாகமாக அனுமதித்தார்.  ஒத்திகை நடக்கும் நாட்களில்விநியோகஸ்தரின் பிரதிநிதிகள் மார்க்கெட்டுக்கு வரச் சொல்லி என்னைக் கட்டாயப் படுத்தும்போது என்னுடைய சுணங்கும் முகத்தைப் பார்த்து'' அவன் இல்லேன்னா நீங்க ஆர்டர் பிடிக்காதா?'' என்று மலையாளத் தமிழில் அபயம் கொடுப்பார்.

ஒருமுறை காரமடை அரங்கநாதர் ஆலய ஆண்டுத் திருவிழாவுக்கு மல்லிசேரி இசைக்குழுவின் கச்சேரி ஏற்பாடாகி இருந்தது. நட்சத்திர விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டவர் பி.பி.ஸ்ரீநிவாஸ். நிகழ்ச்சிக்கு ஒருநாள் முன்னதாகவே அவர் கோவைக்கு வந்திருந்தார். ''நீ வேணும்னா அவருக்கு உதவியாக இருக்கிறாயா?'' என்று வல்சராஜ் கேட்ட நொடியில் மனம் புல்லரித்தது. '' இருக்கிறேன். ஆனா கம்பெனி சூபர்வைசர் யாராவது கேட்டால்...'' என்று இழுத்தேன். ''அவன் மார்கிட்ட நான் சொல்லுது'' என்றார்.

பி.பி.எஸ். தங்கியிருந்த அலங்கார் ஓட்டலுக்குப் போனேன். சொல்லப் பட்டிருந்த அறைக் கதவைத் தட்டினேன். திறந்தது. வழுக்கைத் தலையும் உறக்கம் கலையாத முகமுமாக கரை வேட்டி கட்டிய ஒருவர் எட்டிப் பார்த்து '' ஹூம்?'' என்றார்.குழப்பமாக இருந்தது. ''சாரி சார்'' என்று மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு வரவேற்பறைக்கு வந்தேன்.

அங்கிருந்த வரவேற்பாளரிடம் அறை எண்ணைச் சொல்லி அதில் இருப்பவர் ஸ்ரீநிவாஸ்தானா என்று கேட்டேன். ஆமாம் என்பது பதில்.இருந்தும் எனக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை. பி.பி.ஸ்ரீநிவாஸ் உயரமாக இருப்பார். புஷ் குல்லா போட்டிருப்பார். தடித்த கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். நெற்றியில் சிந்தூரக் கோடு இழுத்து விட்டிருப்பார். ஆனால் நான் பார்த்த உருவத்துக்கு இது எதுவுமில்லை. நம்பிக்கை வராமல் குழம்பினேன். அங்கிருந்தே வல்சேட்டனுக்குப் போன் செய்து கேட்டேன். அவர் சொன்னதும் அதே எண்ணைத்தான். மறுபடியும் அந்த அறை முன்னால் போய் நிற்கத் தயக்கமாக இருந்தது. யோசிக்க நேரம் எடுத்துக் கொள்ளும் சாக்கில் உணவகத்துக்குள் போய் காப்பிக்குச் சொல்லி விட்டு உட்கார்ந்தேன்.

ஏனோஅந்த அறையில் இருப்பவர் பி.பி,ஸ்ரீநிவாஸ்தான் என்பதை மனம் ஒத்துக் கொள்ள மறுத்துக் கொண்டேயிருந்தது.மேஜைக்கு வந்த காப்பியைக் குடித்து முடித்தேன். எழுந்து வெளியே வந்து அறையை நோக்கித் த்யக்கத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன். என்னைத் தாண்டி முன்னால் போன ஓட்டல் சர்வரின் தோள் மீது இருந்த டிரே கண்ணில் பட்டது.சிற்றுண்டி வகைகள் இருந்தன. சர்வரும் நானும் ஒரே வாசலில் நின்றோம். அவர் அழைத்ததும் கதவு திறந்தது. பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ் தெரிந்தார். புஷ் குல்லா போட்டிருந்தார். நெற்றியில் ஸ்ரீசூர்ணம் தர்த்திருந்தார்.கெட்டிக் கண்ணாடி போட்டிருந்தார். கட்டம்போட்ட சட்டைப்பையில் நான்கைந்து கலர் பேனாக்களைச் சொருகியிருந்தார். மரக் கலர் சால்வையை மடித்துத் தோளில் போட்டிருந்தார். தடிமனான கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். ஆக நான் முதலில் பார்த்ததும் அவரைத்தான். ஆனால் அது அபிஷேகச் சிலை. இப்போது பார்ப்பதும் அவரைத்தான். ஆனால் இது அலங்கார ரூபம். இந்த உருவம்தான் எனக்குப் பழக்கமான பிபிஎஸ். என்னுடைய முட்டாள் தனத்தை நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டே அறைக்குள் நுழைந்து அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டேன்.

''கொஞ்சம் முன்னால் நீங்கதான வந்தீங்க?'' என்று கேட்டார். குரலில் அதே பிபிஎஸ் ஒலித்தது. அவர் 'ஹூம்' என்று கேட்டதற்குப் பதிலாக ஒரு வாக்கியம் பேசியிருந்தால் அசட்டுத்தனமாகப் பின் வாங்கியிருக்க மாட்டேன் என்று பட்டது.

'' ஆமாம் சார். ஆனா நீங்கதானான்னு டவுட்டா இருந்துது. அதான் போயிட்டேன்'' என்றேன். அதிகம் வாய் திறக்காமல் ஒரு ஸ்வர மாத்திரை அளவுச் சிரிப்பைச் சிரித்தார். ''இப்ப டௌட் கிளியராயிடுச்சா?''  என்றார். ''ஆயிடுச்சு சார், இப்பத்தான் படத்துல பாத்த மாதியிருக்கீங்க. அதுவு மில்லாம இதைப் பார்த்ததும் எல்லா சந்தேகமும் போயிடுச்சு'' என்றேன், தடித்த கண்ணாடிக்கு அப்பா அவர் கண்கள் சந்தேகமாகப் பார்த்தபோது சிற்றுண்டி மேஜையில் கண்ணாடிக் கிண்ணத்தில் வைத்திருந்த பாசந்தியைச் சுட்டிக் காட்டினேன். அப்போது அவர் சிரித்த சிரிப்பு முன்னை விட நாலைந்து ஸ்வர மாத்திரைகள் நீளமாக இருந்தன.

சிற்றுண்டியை அருந்திக் கொண்டே விசாரித்தார். நான் ஆர்க்கெஸ்டிரா வில் வேலை செய்கிறேனா? பாடுவேனா? காரமடை இங்கிருந்து எத்தனை தூரம்? கார் அனுப்புவார்களா? ரிட்டர்ன் டிக்கெட் ஏற்பாடு செய்து விட்டார்களா?

தெரிந்தவற்றுக்குப் பதில். தெரியாதவைக்குத் தலை குனிந்த மௌனமுமாக இருந்தேன். கை கழுவி விட்டு வந்து கட்டிலில் அமர்ந்தார். அவர் அதிகம் பேசுகிற ரகமில்லை. நானும் சங்கோஜி. வெகு நேரம் அறைக்குள் மின் விசிறியின் ஓசை மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. பிபிஎஸ் ஒரு கனத்த டயரில் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார். தயக்கத்தை வலிய உதறிவிட்டு நான் பேசத்த் ஹொடங்கினேன். அவரிடம் கேட்க நிறையவே இருந்தன. 'நிலவே என்னிடம் நெருங்காதே' என்ற ராமு படப் பாடல் பாகேஸ்வரி ராகம்தானே? ' பார்த்தேன் சிரித்தேன் ' வீர அபிமன்யூ பாடல் சஹானாவா? 'கடவுள் அமைத்த மேடையில் 'தென்றலே நீ பேசு 'பாடியதற்குப் பிறகு இளையராஜாவின் இசையில் ஏன் பாடவில்லை? கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லி முடித்தார். அவர் முன்பு பார்த்த பார்வைக்கும் இப்போது பார்க்கும் பார்வைக்கும் வித்தியாசமிருந்தது. '' பாட்டுக் கற்றுக் கொண்டீர்களா?'' என்று கேட்டார். '' அப்படிச் சொல்ல முடியாது. கொஞ்ச நாட்கள் கற்றுக் கொள்ளப் போனேன். வீட்டுச் சூழ்நிலை காரணமாகத் தொடர முடியவில்லை'' என்றேன். ''ஆனா உங்க கூட பாட்டிருக்கு'' என்றார். ஏனோ எனக்குக் கண்கள் கலங்கின.

மறுநாள் மாலை காரமடையில் கச்சேரி. நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்து வெகு நேரமாகியும் அவருக்குப் பாட்டு வரவில்லை.முதலில் பக்திப் பாடல்கள் .பிறகு அப்போதைய ஹிட் பாடல்கள். பழைய பாடல்களுக்கான வாய்ப்பில் தான் அவர் பாட வேண்டியிருக்கும் என்று தோன்றியது. கூட்டம் ரசிக்கிற விதத்தைப் பார்த்தால் அவர் பாட்டு எடுபடாது என்றும் தெரிந்தது. மேடையின் மூலையில் வல்சேட்டனுக்கும் பிபிஎஸ்ஸுக்கும் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தேன். வல்சேட்டனிடம் என் சந்தேகத்தைச் சொல்லவும் செய்தேன். பிபிஎஸ் சோர்ந்து உட்கார்ந்திருந்தார் என்று தோன்றியது. கண் அசந்திருக்கிறார் என்றும். 'அடுத்த பாடல் 'சுமை தாங்கி'படத்திலிருந்து 'மயக்கமா கலக்கமா? பிரபல பாடகர் பி பி ஸ்ரீநிவாஸ் பாடுவார்' என்ற அறிவிப்பு மெல்லிய கர கோஷங்களை மூடியது. அதுவரை பார்த்திராத பி பி எஸ் சை மைக்கின் முன்னால் பார்த்தேன். பாடி முடித்ததும் கையொலிகள் முழங்கின. அவர் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் திரும்பி வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார்.

சில பாடல்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அவருடைய முறை. 'படித்தால் மட்டும் போதுமா?'படத்திலிருந்து 'பொன் ஒன்று கண்டேன்... பெண் அங்கு இல்லை' பாடலை சௌந்தரராஜனின் குரலில் பாடும் இளைஞருடன் சேர்ந்து பாட ஆரம்பித்தார்.

பல்லவி முடிந்து சரணம் வந்தது. முதல் சரணத்தின் வரிகளை டிஎம்ஸ் குரலோன் பாடியதும் பிபிஎஸ் தொடர வேண்டும். பாட்டில் ’சென்றேன்’ என்ற டிஎம் எஸ் குரலுக்குப் பதிலாக ’ஊஹும்’ என்று ஸ்ரீநிவாஸ் முனகியபோது என் மண்டைக்குள் மின்னல் அடித்தது. நேற்று அறைக் கதவைத் தட்டியதும் இதே ஹூம்தானே பதிலாக வந்தது. ஏன் என்னால் அதை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை? என்று யோசித்தேன். அண்மைக் காலமாக அவர் அதிகம் பாடவில்லை. ஆனால் அவர் பாடல் ஒலிபரப்பாகாத நாள் இல்லையே? இருந்தும் ஏன் எனக்குப் பிடிபட வில்லை? பழைய பாடல்களை மறந்து கொண்டிருக்கும் புதிய தலைமுறை யைச் சேர்ந்தவனாகி விட்டேனா? நான் யோசித்துக் கொண்டே அவர் பாடுவதைக்  கவனித்தேன். பாடலின் இரண்டாவது சரணத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்கள் . நானும் மனசுக்குள் பாடிக் கொண்டிருந்தேன். 'என் விழியில் நீ இருந்தாய் உன் வடிவில் நானிருந்தேன்' என்பது வரி. டிஎம்ஸ் குரலோன பாடிய அதே வரியையே - உன் விழியில் நானிருந்தேன் -என்று பிபிஎஸ்ஸும் பாடினார்.  நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு 'அய்யோ தப்பு' என்றது பிபிஎஸ் சுக்குக் கேட்டு விட்டது. கை நீட்டி ஆர்க்கெஸ்டிராவை நிறுத்தினார். சைகை காட்டி என்னை மைக் அருகில் வரச் சொன்னார். போய் நின்றேன். முதுகில் தட்டி '' அந்த லைனைப் பாடிடுங்க'' என்றார்.

கொஞ்சம் தயங்கி நிறையப் பயந்து வாயைத் திறந்தேன். என் விழியில் நீ இருந்தாய்' என்றார் டிஎம் எஸ் எதிரொலி.’உன் வடிவில் நானிருந்தேன்' என்று பிபிஎஸ் சாக மாறினேன் நான். நீயின்றி நானில்லை; நானின்றி நீயில்லை என்ற வரிகளை மூன்று குரல்கள் பாடின. வாழ்நாளில் நான் முதலும் கடைசியுமாக மேடையில் பாடியது அது மட்டுமே.

வார இதழில் பணியாற்றிய காலத்தில் ஒரு சினிமா சிறப்பிதழுக்காக பி பி ஸ்ரீநிவாசைப் பேட்டி காணத் திட்டமிட்டேன்.அவரை நெருங்க மேற்சொன்ன நிகழ்ச்சிதான் திறப்பாக அமைந்தது. சென்னை ராதாகிருஷ்ணன் சாலையி லிருந்த தனது இரண்டாவது வீடான டிரைவ் இன் உட்லாண்ட்சில்தான் அவரைச் சந்தித்தேன். இப்போது முகத்தில் சுருக்கதின் தோது கூடி யிருந்தது. சட்டைப்பையில் கலர் பேனாக்களின் எண்ணிக்கையும் 

கூ டியிருந்தது. பழைய சம்பவத்தைச் சொன்னபோது முதன்முறை சிரித்ததுபோல ஒரு மாத்திரைச் சிரிப்பு. பேட்டியாக வேண்டாம்.பேசுவோம் அதிலிருந்து தேவையானதை எடுத்து வெளியிட்டுக் கொள்ளலாம் என்று யோசனை சொன்னார். சரி என்று ஒப்புக் கொண்டேன். ஆனால் அந்தக் கட்டுரையை எழுதவில்லை. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று:பேச்சில் காரசாரமாக எதுவும் இல்லை. எல்லாரைப் பற்றியும் மிகையாவே பாராட்டி யிருந்தார். அது அவருடைய சுபாவமாகவும் இருக்கலாம். இரண்டாவது காரணம்: அவர் போட்ட நிபந்தனை. அவர் எழுதிய கவிதையை - எட்டு மொழிகளில் சுமார் இரண்டு லட்சம் கவிதைகள் எழுதி இருக்கிறேன் என்றார் - இதழில் வெளியிட வேண்டும். கவிதையைப் பற்றியும் பி.பி.ஸ்ரீநிவாசைப் பற்றியும் எனக்கு உயர்வான கருத்துகள் இருந்தன. எனவே கவிதையை வெளியிடுவ தற்கில்லை என்றேன். 'அப்ப இதுவும் வேண்டாம்'.

சரி. என்று விடை பெற்றேன். அதன் பின்னர் அதே உட்லாண்ட்ஸ் டிரைவ் இன் - இல் அவரைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். முதலில் வணக்கம் தெரிவித்து நகர்ந்திருக்கிறேன். பின்னர் அதுவுமில்லை. நாளடைவில் அவருக்கு என்னை மறந்தே போயிற்று. கடைசியாக நான் அவரைப் பார்த்ததும் அதே டிரைவ் இன்னில்தான். 2008 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம். பழசைப் பற்றி எதுவும்  சொல்லாமல் முதுமையைச் சுமந்து குனிந்து தளர் நடையில் வந்தவரை நெருங்கி வணக்கம் போட்டேன். தலையசைத்து நடந்தார். அந்த நாளுக்கு இரண்டு மாதங்களுக்குப்பின் டிரைவ் இன் இல்லை.ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் அந்த இடத்தின் நித்திய விருந்தாளியான பி.பி ஸ்ரீநிவாசும் இல்லை.

                               

அப்பாவின் வாசனை

அப்பா காலமானபோது எனக்கு வயது நாற்பத்து மூன்று. அவருக்கு அறுபத்து ஐந்து தாண்டியிருக்கலாம்.உறுதியாகச் சொல்வதற்கில்லை. ஒன்றிண்டு வயது குறைவாகவும் இருக்கலாம். அப்பாவின் வயதை நிர்ணயிக்க உதவும் ஆதாரம் எதுமில்லை. அவருக்கு ஜாதகம் எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை. அலுவலகப் பதிவேட்டில் கொடுத்திருந்த வயதும் சரியானதல்ல. வேலைக்குச் சேர்ந்த போது  தோற்றம் சின்னப் பையனுடையதாக  இருந்ததால் வயதைக் கூட்டிச் சொன்னார்களாம். அதனால் நிர்ணயிக்கப் பட்டதற்கு ஓரிரு வருடங்கள் முன்பே பணிலிருந்து ஓய்வு பெற வேண்டியிருக்குமே என்ற ஆதங்கம் வேலைக்குச் சேர்ந்த நாளிலிருந்தே அப்பாவுக்கு இருந்திருக்கிறது.

அப்பாவின் ஆயுளில் நாற்பத்து மூன்று வருடங்கள் எங்கள் இருவருக்கும் பொது. அப்படியும் சொல்ல முடியாது. பிறந்த ஓராண்டுக்குள் அப்பாவின் சகோதரியால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு எட்டு வயதுவரை அவர்கள் பராமரிப்பில் வளர்ந்தேன்.அந்த எட்டு வருடங்களைக் கழித்தால் அப்பாவுக்கும் எனக்கும் இருந்த அணுக்கத்தின் வயது முப்பத்தைந்து மட்டுமே.

இந்த முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளில் ஐந்து அல்லது ஆறு முறை, இல்லை யில்லை சரியாக ஆறு தடவைகள் அவரைத் தொட்டிருக்கிறேன். தற்செயலாகப் பட்டுக்கொண்டதோ  அவர்  சுய நினைவுடன்  இல்லாதபோது ஸ்பரிசிக்க நேர்ந்ததோ அடிக்க வந்தபோது தடுத்துக் கொண்டதோ மனம் ஒப்பித் தொட்டது ஆகாதே. 'சின்னக் குழந்தையாக இருந்தபோது கூட அவர் என்னைத் தொட்டது இல்லையா?' என்று அம்மாவிடம் ஒருமுறை கேட்டிருக்கிறேன். 'இல்லை, அவருக்குச் சின்னக் குழந்தையை எப்படித் தூக்குவது என்று தெரியாது' என்றாள் அம்மா. என்னுடைய பத்தொன்பதாவது வயதில் ஒரு புத்தாண்டு நள்ளிரவில் எனக்குத்  தம்பி பிறந்தான். அம்மாவுக்குத் துணையாக மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்த ராஜம்மாவின் கையிலிருந்து அழுக்குப் பஞ்சில் செய்த பூப்போலிருந்த குட்டி ஜீவனை நூறு பிரசவங்கள் பார்த்த தாதியின் லாகவத்துடன் கைகளில் வாங்கினேன். எட்ட நின்றிருந்த அப்பா கிணற்றுக்குள் பார்ப்பதுபோல அதை எட்டிப் பார்த்தார். அமுதக் கலசத்தை அலுங்காமல் கையில் வைத்திருக்கும் கர்வத்துடன் அப்பாவின் முகத்தையும் பார்த்தேன். என்னைத் தீண்ட மறந்ததைச் சுட்டிக் காட்டும் இனிய பழிவாங்கல் அந்தப் பார்வை.

முதல்முறையாக அப்பாவைத் தொட்டது எந்த வயதில் என்பது ஞாபக மில்லை. ஆனால் அந்த நாளின் காட்சியும் வாசனையும் இன்றும் நினைவில் இருக்கின்றன.

அன்றைக்கு அத்தை வீட்டிலிருந்து வந்திருக்கிறேன். அப்பா வருவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வாசலில்சைக்கிளுக்கு ஸ்டாண்ட் போடும் ஓசை கேட்டதும் ஓடிப் போய்ப் படியேறி வரும் அப்பாவைக் கட்டிக் கொள்கிறேன். அவர் உதறிப் போட்ட செருப்புகளில் கால்களை நுழைந்துக் கொள்கிறேன். டயர் அடிப்பாகமுள்ள காலணிகளை இழுத்துக்கொண்டு நடந்து என் முகத்தை அவருடைய வயிற்றில் பதித்துக் கொள்கிறேன். இரண்டு கைகளாலும் அவருடைய இடுப்பை வளைத்துக் கட்டிக் கொள்கிறேன். அப்பா  அரை டிரவுசர்போட்டிருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் ஒயர்மென்னின் சீருடை காக்கிச் சட்டை; காக்கி அரை டிரவுசர். பின் இடுப்புப் பக்கத்தில் பெல்ட்டில் சொருகி யிருக்கிற கட்டிங் ப்ளையர் கையில் நெருடுகிறது.  அதன் வெளியே துருத்தி யிருக்கும் பிடியை ஒருமுறை அழுத்துகிறேன்.டிரவுசருக்குள் மறைந்திருக்கும் இன்னொரு பிடி அப்பாவின் உடம்பை அழுத்தியிருக்க வேண்டும். அவர் அதை உருவி எடுத்து வலது கையில் பிடித்துக் கொள்கிறார். இடது கையால் அவருடைய இடுப்பில் கோர்த்திருக்கும் என் கைகைகளைப் பிரித்து என்னைத் திருப்பி நிறுத்துகிறார். நான் அவர் கையை விடாமலிருந்தேனா அல்லது அவர் என் வலது கையைப் பிடித்திருந்தாரா? தெரியவில்லை. தூக்கிய கையுடன் கால்களை அகட்டி வைத்துப் பெரிய செருப்புகளை இழுத்தபடி 'தத்தக்கா புத்தக்கா' என்று நடந்து வீட்டுக்குள் நுழைகிறேன்.

அந்த முதல் நெருக்கத்தில் அப்பாவிடமிருந்து வெவ்வேறு வாசனைகள் வீசியதை முகர்ந்தேன். சற்று முன்புதான் சலூனுக்குப்போய்ச் சவரம் செய்திருப்பார்போல. அவர்மேல் படிக்காரமும் மரிக் கொழுந்தும் கலந்த மணம் தங்கியிருந்தது. வியர்வையின் இளநீர் வாடையும் காக்கி உடைகளின் துவர்ப்பான கஞ்சி வாடையும் இருந்தன.கட்டிங் ப்ளையரை வைத்திருந்ததால் இரும்பின் நெடி இருந்தது. எல்லாவற்றையும் மிஞ்சி  சிகரெட் வாசனையும் இருந்தது. அந்த வாசனைக் கூட்டணி எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அப்பாவையும் பிடித்திருந்தது. எல்லா அப்பாக்களும் இது போன்ற கலவைவாசனையுடன் தான் இருப்பார்கள் என்பது பிள்ளைப்பருவ ஞானமாக இருந்தது. அப்பாவுக்குச் சுயமாகச் சவரம் செய்து கொள்ளத் தெரியாது என்பது அந்த ஞானத்தில் வாய்த்த இன்னொரு தகவல். அப்பாவுடனிருந்த நாட்களில் ஒருநாள்கூட அவராக முகம் மழித்துக் கொள்வதைப் பார்த்ததில்லை. நான் வயதுக்கு வந்த பிறகுதான் ஷேவிங் செட் உருப்படிகள் வீட்டுக்கு வந்தன. ஒருமுறையாவது அப்பாவுக்கு முகம் மழித்து விடவேண்டும் என்பது கனவாக இருந்தது. அவர் முகத்திலிருந்து யூடிகொலேனோ டெட்டாலோ வாசனையடிப்பதாகப் பல நாட்கள் கற்பனை செய்திருக்கிறேன்.

இனி அத்தை வீட்டிலிருப்பதில்லை என்ற முடிவுடன் பிறந்த வீட்டுக்கே வந்தபோது அப்பா நெருக்கமாக இருப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அப்படி அமையவில்லை. அப்பாவின் உலகத்துக்கு வெளியில்தான் எனக்கு இடமிருந்தது. அந்த உலகத்தின் வாசலில் எப்போதாவது எட்டிப் பார்க்கும் போது ''என்னடா, என்ன வேணும்?'' என்று கேட்பதைத் தவிர அவருக்கு என்னுடன் பேச எதுவும் இல்லாமலிருந்தது. எனக்குப் பின்னால் பிறந்த உடன்பிறப்புகள் உல்லாசமாக நடமாடிய அந்த உலகம் எனக்கு மட்டும் அடைக்கப்பட்டதாக இருந்தது. அதற்குள் நுழைய எனக்குக் கடைசிவரை அனுமதி  கிடைக்கவே இல்லை.

சம்பள நாளில் அப்பாவின் வாசனை வேறாக இருக்கும். அந்த மணமுள்ள அப்பாவுக்காகக் காத்திருப்பது ஆனந்தமாக இருக்கும். வரும்போதே நகரத்தின் பிரசித்தி பெற்ற அசைவ உணவகத்திலிருந்து பிரியாணிப் பொட்டலங்களை வாங்கி வருவார். சைக்கிளின் ஹாண்டில்பாரில் மாட்டியிருக்கும் பையை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்ததும் வீடேமசாலா வாசனையை முகர்ந்து  விடைத்துக் கொள்ளும். ஒவ்வொரு பொட்டலமாக எடுத்துப் பிரித்து பரப்பி வைப்பார்.எல்லாரும் உட்கார்ந்து சாப்பிடத் தொடங்குவோம். அப்பா தன் பங்கு பிரியாணியிலிருந்து இறைச்சித் துண்டுகளைத் தேடி எடுத்து தங்கைக்கு ஊட்டுவார். அவள் அதை மென்று விழுங்கும்வரை அவருடைய கை அவள் முகத்துக்கு அருகிலேயே இருக்கும். அப்பாவுக்கு நீளமான விரல்கள். அதில் ஆள் காட்டி விரல் நகம் மட்டும் பறவையின் அலகுபோலக் கூர்ந்து நீண்டிருக்கும். வேலை செய்யும்போது ஏற்பட்ட சின்ன விபத்தில் அடிபட்டு அந்த விரல் பறவையாகிருந்தது. கை நீண்டிருக்கும்போது குஞ்சுக்கு உணவூட்டும் பறவையின் தலைபோல இருக்கும். நானும் வாயைப் பிளந்து கொண்டிருப்பேன். அடுத்த ஊட்டல் எனக்குத்தான் என்று நாக்கில் எச்சில் சுரந்து கொண்டிருக்கும். ஆனால் ஒருபோதும் பறவைத்தலை என்னை நோக்கித் திரும்பியதில்லை. எச்சிலை விழிங்கிக் கொண்டு தின்று தீர்ப்பேன்.

ஒருமுறை பிரியாணி தினத்தில் தங்கையை நோக்கி நீண்ட அப்பாவின் கையை வலிந்து என் பக்கமாகத் திருப்பி இறைச்சித் துண்டைக் கவ்விக் கொண்டேன். அந்தத் துண்டுக்கு என்னுடைய இலையில் இருந்த 'சீஞ்சிக் காயை' விட அலாதியான ருசியும் மணமும் இருந்தது. அப்பா அதிர்ந்துபோய் முறைத்துப் பார்த்தார். கையை உதறினார். 'ஏன் நீயாக எடுத்துச் சாப்பிட மாட்டியா?'' என்று கேட்டார். அதுதான் இரண்டாம் முறையாக அவரைத் தொட்ட ஞாபகம்.

ஒன்றிரண்டு சம்பள நாள்களுக்குப் பிறகு அசைவ உணவைச் சாப்பிட மாட்டேன் என்று விரதமிருக்கத்தொடங்கினேன். தொடர்ந்து சில வருடங்கள் சாக பட்சணியாகவே இருந்தேன். அப்பாவின் வாசனையே இல்லாம லிருந்தேன். அதுபோன்ற ஏதோ ஒரு தருணத்தில்தான் அப்பாவிடமிருந்து விலகத் தொடங்கினேன். அவர் இருக்குமிடத்தில் நான் இல்லாமலிருக்கும் படிப் பார்த்துக் கொண்டேன். அவர் முன்னறையில் இருந்தால் நான் புழக்கடையில். அவர் வீட்டிலிருந்தால் நான் வெளியில்.

1970 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் முப்பதாம் தேதிக்குப் பிறகு அப்பாவின் வாசனை மாறத் தொடங்கியது. தமிழ் நாட்டில் மது விலக்கு நீக்கப்பட்டது அன்றிலிருந்துதான்.

ஆரம்பத்தில் ஆறு மாதத்துக்கு ஒரு தடவையோ வருடத்துக்கு ஒரு தடவையோ அப்பாவிடமிருந்து நொதித்த பழங்களின் வாடை வீசத் தொடங்கியது. 'அது வேறொன்றுமில்லை, வயிற்று வலிக்காகச் சாப்பிடுகிற கஷாயம்' என்று விளக்கம் சொன்னாள் அம்மா.  சில வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்த வாசனை வீடு முழுக்கத் தேங்கி நின்றது. அதே வாசனையுடன் பள்ளிக் கூடத்துக்கு எஸ் எஸ் எல் சி புத்தகத்தில் கையெழுத்துப்போட அப்பா வந்தார். பள்ளி அலுவலக அறைக்குள் அப்பாவின் வாடை பரவியது. நடுங்கும் கையால் அப்பா கையெழுத்துப் போடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம் அப்பாவின் நண்பரும் பள்ளியின் எலெக்ட்ரீஷியனும் பியூனுமானவர் கேட்டார் '' ஒங்க அப்பா எப்போடா கருணாநிதி கட்சியிலே சேர்ந்தார்?'முதலில் புரியவில்லை. அப்பா கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாச்சே,  அவர் எப்போது திமுகவில் சேர்ந்தார் என்று குழம்பினேன். அப்பா இனிஷியலில்லாமல்தான் கையெழுத்துப் போட்டார். இனிஷியலையும் போடச் சொன்னேன். அவருடைய விரல்கள் அவருடைய இனிஷியலை மறந்திருந்தன. உதவித் தலைமை ஆசிரியரோ அலுவலகப் பணியாளர்களோ கவனிக்காத நொடியில் அவர் போட்ட கையொப்பத்துக்கு முன்னால் நானே அப்பாவின் இனிஷியலைப் போட்டேன்.

சைக்கிள் ஸ்டாண்டிலிருந்து சைக்கிளை வெளியே எடுக்க அப்பா தடுமாறினார்.  உதவி செய்யத் தோன்றாமல் பக்கத்திலேயே நின்றிருந்தேன். அவருடைய நிலையை பள்ளித் தோழர்கள் பார்த்து விடக் கூடாது என்று பயமாக இருந்தது.சைக்கிளை எடுத்து வாசலை நோக்கித் தள்ளத் தொடங்கிய போது மெதுவாகச் சொன்னேன் '' நீங்க இப்பிடி வந்திருக்க வேண்டாம்'' அப்பா  உணர்ச்சியற்ற குரலில் '' எப்பிடி வந்தாலும் நான் உன் தகப்பன் தானே'' என்றார். இடது ஹாண்டில் பாரைப் பிடித்திருந்த அவர் கையை  உணர்ச்சி ததும்பத் தொட்டேன். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு வகுப்பறையை நோக்கி ஓடினேன்.

பள்ளிப் படிப்பு முடிந்தது. கல்லூரிக் காலத்தில் ஒருநாள் முன்னாள் ஆசிரியரைப் பார்க்கப் போனேன். பார்த்துப் பேசி முடித்து வெளியே வரும் போது அப்பாவின் நண்பர் தென்பட்டார். பார்த்ததும் விசாரித்தார்-'"அழ்ப்பா சவுழ்க்கியமாழா '' . அவரும் கருணாநிதியின் வலையில் வீழ்ந்திருந்தார் என்பதை வன்மத்தோடு ரசித்தேன். சிறப்பு 'ழ' கரம் வழக்கொழிந்து போய் விடாமலிருக்கவும்தான் மதுவிலக்கு ரத்துச் செய்யப்பட்டது என்ற உண்மை அன்று புலப்பட்டது.

அப்பாவுக்கு நகராட்சி மின்சாரத் துறையில் கம்பியாளர் வேலை. அவருக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட பகுதியில் பணியாற்றினால் போதும். ஆனால் அப்பாவுக்கு வேறு பணிகளும் இருந்தன. அவர் தேர்ந்த கேபிள் ஜாயிண்டர். தலைக்கு மேலே போகும் கம்பிகளல்லாமல் மண்ணுக்குள்ளே போகும் கம்பி வடங்களை இணைப்பதில் நிபுணர். நகரத்தில் எங்காவது கேபிள் ஜாயிண்ட் பழுதுபட்டால் அப்பாவுக்கு அழைப்பு வரும். போனால் இரண்டு மூன்று நாட்கள் வீட்டுக்கு வரமாட்டார். ஒருமுறை அப்படிப் போனவர் நாலைந்து நாட்களுக்கு மேலாகியும் வீடு திரும்பவே  இல்லை. இரண்டு நாள் பொறுத்த அம்மா மூன்றாம் நாளிருந்து அலுவலகத்தில் விசாரித்து எங்கே என்று போய்ப் பார்க்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். வந்து விடுவார் என்று சமாதானப்படுத்தி இரண்டு நாட்களைக் கடத்தினேன். பிறகு அம்மாவின் நச்சரிப்புத் தாங்க முடியவில்லை. அரை மனசுடன் சம்மதித்தேன். அலுவலகத்தில் விசாரித்து இடத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன். அரை அடி உயரத் தூக்குப் போசியில் சோற்றையும் மீன் குழம்பையும் அடைத்துக் கொடுத்தாள் அம்மா. அதை எடுத்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏற வெட்கமாக இருந்தது. நடந்தே போனேன்.  வீட்டிலிருந்து ஐந்தாறு கிலோ மீட்டர் தாண்டியிருக்கும் இடத்தில் பெரிய டிரான்ஸ்பார்மர் அருகில் அப்பாவின் குழு கூடாரம் போட்டிருந்தது. அருகிலேயே இன்னும் ஒன்றிரண்டு கூடாரங்கள். பார்த்ததும் தெரிந்தது கூடை, முறம் பின்னுகிறவர்களின் தற்காலிக ஜாகை. அப்பாவின் சைக்கிள் கூடாரத்தை இழுத்துக் கட்டிய கயிற்றையொட்டி நின்றிருந்தது. ஆடி மாதக் காற்று பாயந்து கூடாரம் ஆடியதில் கயிறும் சேர்ந்து ஆடி சைக்கிளின் ஹாண்டில்பாரை அசைத்தது. நானும் குரங்குப் பெடல் அடிக்கக் கற்றுக் கொள்ள உதவிய சைக்கிள் ஆச்சே. என்னை வரவேற்கத் தான் அந்தத் தலையாட்டல்.

அப்பாவுக்குத்தான் வரவேற்கத் தோன்றவில்லை. ''வேலைக்காக வந்திருக்கிறேன். முடிந்ததும் வரமாட்டேனா? அதற்குள் ஏன் தேடி வந்தாய்?'' என்றார். நான் மௌனமாக இருந்தேன். கூடாரத்துக்குள் பார்த்தேன். வேலை எல்லாம் முடிந்து ஏறக் கட்டி வைத்திருந்தது. கொண்டு போன சாப்பாட்டை அப்பா பாதி சாப்பிட்டார். மிச்சத்தை கூடைமுடையும் பெண் ஒருத்தியிடம் எடுத்துப் போகச் சொன்னார். அவள் வந்து 'இது யாரு ஒங்க பையனா?' என்று  என் நெற்றி முடியைக் கலைத்து விட்டுப் போனாள். 'தே கண்ணு இங்க பாரு ஒரு அண்ணன் வந்திருக்கு' என்ற குரல் கூடாரத்துக்குளிருந்து வெளியேறும் முன் அழுக்குப் பாவாடை மட்டும் அணிந்த  மூன்று வயது மாநிறக் குழந்தை அருகில் வந்தது. நெருங்கி நின்று பார்த்தது. அதன் உடம்பிலிருந்து மரிக்கொழுந்து வாசனை துளைப்பதுபோல வீசியது. எப்படி வந்தேன் என்று கேட்டார் அப்பா. நடந்து வந்ததைச் சொன்னேன். 'இந்த வேகாத வெயிலில் ஏன் நடந்து வந்தாய்? பஸ்ஸில் வருவதற்கென்ன?' நான் தலை குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்பா லேசாகச் சிரித்தார். 'பாத்திரத்தை நான் கொண்டு வருகிறேன். நீ பஸ்ஸிலேயே போ. சாயங்காலம் வந்து விடுவேன்' என்றார். வலது கையில் சோற்று மிச்சம் காய்ந்து கொண்டிருக்க இடது கையால் பனியனுக்குள் துளாவி முதலில் ஒரு ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை எடுத்தார். 'அம்மாவிடம் கொடுத்து விடு' என்று நீட்டினார். யோசித்து மறுபடியும் பனியனுக்குள் கைவிட்டு பத்து ரூபாய் நோட்டுகள் இரண்டை எடுத்து நீட்டினார். இதை பஸ்ஸுக்கு வைத்துக் கொள்'. அது பேருந்துக் கட்டணத்தை விடப் பத்து மடங்கு அதிகம். ரூபாய்த் தாள்களை வாங்கிச் சட்டைப்பைக்குள் வைத்தபோது அவற்றிலும் மரிக் கொழுந்து வாசமடித்தது.

வீட்டில் அம்மா இல்லாத ஒரு நாள். நானும் பெரிய தங்கையும் இருந்தோம். வேலைக்குப் போயிருந்த அப்பா அரை நாளிலேயே திரும்பி வந்தார். நடையில் தள்ளாட்டமிருந்தது. வழக்கமானதுதான் என்று விட்டேற்றியாக உட்கார்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். பின் பக்கமிருந்து ஓக்காளமும் 'அப்பா என்னாச்சு?' என்ற தங்கையின் குரலும் கேட்டன. கவலைப்படாமல் புத்தகத்தில் புதைந்திருந்தேன். பின்கட்டு சந்தடி வாசிப்பை முறித்தது. அலுத்துக் கொண்டு எழுந்து போய்ப் பார்த்தேன். அப்பா வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் கண்களிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் நீர் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. தங்கை விழித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள். தரையில் வாந்திக் கசடு சிந்தியிருந்தது. டிச்சுக் குழியைத் தோண்டி விட்டதுபோன்ற நாற்றம். நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அப்பா மறுபடியும் ஓக்காளத்துடன்  குனிந்து வாந்தி யெடுத்தார். அஜீரண வஸ்துக்கள் வாயிலிருந்து வழிந்து  சட்டையின் மார்பிலும் கைகளிலும் கால்களிலும் ஒட்டிக் கிடந்தன. அருவெருப்பாக இருந்தது. தங்கை மூக்கைச் சுருக்கிக் கொண்டு நின்றாள். சில விநாடிகளில் என்னுடைய அருவெருப்புக் கலைந்து இரக்கம் ஊறியது. தங்கையை உள்ளே போகச் சொல்லி விட்டு அப்பாவைக் கைத்தாங்கலாகக் குளியல் அறைக்குள் கொண்டு போனேன். அவர் உடைகளைக் களைந்து தண்ணீரை மொண்டு ஊற்றிச் சுத்தப்படுத்தினேன். சமர்த்துக் குழந்தையாக அம்மணக் கோலத்தில் என் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தார் அப்பா. தலையைத் துவட்டிய துவாலையை அவருடைய இருப்பில் சுற்றி விடக் குனிந்தபோது என் இடது தோள்மேல் அப்பாவின் ஈரக் கை பதிந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அப்போது அவர் கண்களில் மின்னிய கனிவை அதற்கு முன்போ பின்போ கண்டதில்லை.தகப்பனுக்கு அப்பாவாக நான் உணர்ந்த அபூர்வ விநாடி அது. அவரை அணைத்துப் பிடித்துத் திரும்ப வீட்டுக்குள் அழைத்துப் போனபோது வெயிலில் வதங்கிய வெற்றிலையின் மணத்துடன் இருந்தார் அப்பா. ஒருவேளை அதுதான் அப்பாவின் இயற்கை வாசனையா? தெரியவில்லை.

காலமாவதற்குச் சில மாதங்கள் முன்னால் படுக்கையில் கிடந்த அப்பாவைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். தீராத வயிற்று நோவால் உடம்பு ஒடுங்கியிருந்தது. மல்லாந்தோ சாய்ந்தோ படுக்க முடியாமல் கால்களை மடக்கி வைத்துக் குழந்தைபோலக் குப்புறப்படுத்திருந்தார். அவரிடமிருந்த நல்ல வாசனைகளும் துர் வாசனைகளும் காணாமற் போயிருந்தன. மருந்துகளின் மொச்சை வாடை மிஞ்சியிருந்தது. நானும் அவருமாகத் தனித்து விடப்பட்ட நேரத்தில் கேட்டார். 'நான் ஒனக்கு வேணுங்கிறதப் பண்ணலேன்னு தோணுதாடா?' குழப்பமாக அவரைப் பார்த்தேன். ஏன் அப்படிக் கேட்கிறார். 'இல்ல, ஒம் புஸ்தகத்துல எளுதீருக்கியே அதான். ஒனக்குத்தான் எம் மேல அன்புமில்ல விரோதமு மில்லயே' என்றார். அப்பாவின் வார்த்தைகள் என்னைச் சுட்டன; குத்திக் குதறின. குற்ற உணர்வுடன் தலைகுனியச் செய்தன. அவர் சொன்னது நான் எழுதிய கவிதை வரியின் ஞாபகச் சாயல். சரியான வரிகள் இவை. 'அப்பா, எனக்கு உன்மேல் அன்பில்லை;  பகையைப் போலவே'. அந்த வரிகளை யோசித்த மூளையைப் பிடுங்கி எறியலாம் என்றும் எழுதிய விரல்களை நசுக்கி முறித்து விடவும் தோன்றியது. மகிழ்ச்சிக்கும் வேதனைக்கும் இடையில் ஊசலாடினேன். நான் எழுதியிருப்பதை அப்பா வாசித்திருக்கிறார். நாளிதழ் தவிர வேறு வாசிப்பு வாசனையில்லாதவர் என் கவிதையை எப்போது படித்தார்? தெரியவில்லை. ஆனால் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தன்னைக் குற்றம் சாட்டும் அந்தக் கவிதையை அவரை எவ்வளவு நோகச் செய்திருக்கும் என்பதில் வேதனையாக இருந்தது. மனதுக்குள் குமைச்சலாக இருந்தது. மனிதர்களைக் காயப்படுத்தி என்ன இலக்கியம்? என்று வெறுப்பாகவும் இருந்தது. ஆனால் எழுதியது எழுதியதுதானே.எழுதும்போது இருந்த அப்பாவின் நிலையும் எழுதிய என் மனநிலையும் வாஸ்தவமானவை. இப்போது அப்பா காட்டும் பெருந்தன்மையும் என்னைத் தவிக்க வைக்கும் குற்ற உணர்வும் கூட வாஸ்தவமானவை.

எல்லா சராசரித் தகப்பன்களைப் போலத்தான் அப்பாவும். ஐந்து பிள்ளைக ளைப் பெற்றார். அவர்கள் வளர்வதைப் பார்த்தார். தன்னுடைய கடமையை நிறைவேற்றி விட்டதாக நம்பினார். எல்லா சராசரித் தகப்பன்களின்  நன்மை களும் கெடுதிகளும் அப்பாவிடமும் இருந்திருக்கின்றன. இல்லாமலிருந்தது தன்னுடைய மனசைப் பகிர்ந்து கொள்கிற விருப்பம். என்றைக்காவது மனம் திறந்து பேசியிருந்தால் எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் நிகழ்ந்த குளிர்ப் போர் நடக்காமலே இருந்திருக்கலாமோ என்னவோ? ஆனால் நான் நெருங்கியபோது அப்பா விலகிப் போனார். விலக விலக அவரை விரோதியாக நினைத்தேன். அப்பாவின் உலகமும் யோசனைகளும் என்னவென்று அறிந்து கொள்ள அந்தப் போலிப் பகை தடையாக இருந்ததை அவரில்லாத இப்போது உணர முடிகிறது. இழந்த பின்பு வருவதுதானே ஞானம்.

அப்பாவின் உடம்பு கிடத்தப் பட்டிருந்தது. நோயில் குலைந்த உடம்பு என்பதால் ஆடைகளை மட்டும் அகற்றி மாற்றுத் துணியை அணிவித்தார்கள். மாலை போட்டார்கள்.  உடம்பு வேனுக்குள்  ஏற்றப்பட்டது.  நானும் தம்பியும் உறவினர்களும் ஏறிக் கொண்டோம். மயானத்துக்குப் போகும் பாதையின் குண்டு குழிகளில் வண்டி ஏறி இறங்கியபோது ஸ்ட் ரெச்சரிலிருந்து அப்பா விசுந்து விடக் கூடாது என்று உடம்பைப் பிடித்துக் கொண்டேன். உயிர் வெளியேறிய அப்பாவின் பாதி திறந்த கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். உடம்பில் சார்த்தியிருந்த செவ்வந்தியும் ரோஜாவும் தழைகளும் வாடிய மரிக்கொழுந்தும் சேர்த்துக் கட்டப்பட்ட மாலையைப் பார்த்துக் கொண்டி ருந்தேன். வண்டி குழியில் குதித்தபோது கையோடு ஒட்டிக் கொண்ட மரிக் கொழுந்தைத் திரும்பவும் மாலைக்குள் சொருகினேன்.அப்பா எரிந்து கொண்டிருக்கத் திரும்பி நடந்தோம். வியர்வையைக் கையால் துடைத்தபோது மரிக்கொழுந்தின் வாசனை நாசிக்குள் புகுந்தது. 'நானும் நீங்களும் இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமாக இருந்திருக்கலாம். பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ள முயன்றிருக்கலாம். உங்களுக்கு என்னை விட்டாலும் பிரியத்தைக் கொட்ட நான்கு பிள்ளைகள். எனக்கு ஒரு  அப்பாதானே?' என்று அந்த வாசனையிடம் அரற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

@

அந்திமழை இதழில் வெளிவந்தது.

தன் நெஞ்சு அறிவது

அலுவல் நிமித்தமாக விசாகபட்டினத்தில் தொடர்ந்து நான்கு நாட்கள் தங்க நேர்ந்தது. சென்னையிலிருந்து அனுப்பிய  சரக்கை அந்த ஊர்  விநியோகஸ்தர்  எடுக்காமல் விட்டிருந்தார். வங்கி மூலம் அனுப்பப்பட்ட சரக்கு. அதை எடுப்பதற்கான  கெடு முடிந்து விட்டதால் நிறுவனத்தின் பிரதிநிதியாகப் போக வேண்டிருந்தது. வங்கியிலிருந்து தஸ்தாவேஜுகளை வாங்கித் தந்தால் சரக்கை எடுப்பதாக விநியோகஸ்தர் சொல்லியிருந்தார். வங்கியிலிருந்து அவற்றைத் திரும்பப்  பெற்றுக் கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது விநியோகஸ்தர் கையை மலர்த்தினார். நிதிநெருக்கடி. திடீரென்று வந்து  சொன்னால் ஆயிரக்கணக்கான ரூபாயைப் புரட்ட முடியுமா  என்று எதிர்க் கேள்வி கேட்டார்.  நிறுவனமோ அந்த பில்லைக் கிளியர் செய்யாமல் சென்னைக்குத் திரும்பாதே என்று கறாராகச் சொல்லியிருந்தது.

கையைப் பிசைந்துவிழிப்பதைப் பார்த்த விநியோகஸ்தர் பரிதாபப்பட்டு மாற்றுத் திட்டத்தைச் சொன்னார். 'இரண்டு நாட்களுக்குள் பணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன். அதுவரைக்கும் இங்கேயே இருங்கள். இன்றைக்குப் புதன். சனிக் கிழமை வங்கி மூடுவதற்குள் பில்லைக் கிளியர் பண்ணி விடுகிறேன். காசைக் கையோடு வாங்கிக் கொண்டு இரவு ரயிலேறி விடலாம்'. வேறு வழியில்லை. ஒப்புக்கொண்டேன். மத்தியானம்வரை அந்த அலுவலகத்தில் பராக்குப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன். உணவு இடை வேளையின்போது விநியோகஸ்தரே பணியாளர் ஒருவரை அழைத்து எனக்குத்  தங்குமிடத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னார். கடற்கரைச் சாலையில் ஷிப்யார்டுக்குப் பக்கத்தில்  இடுங்கிய ஒரு தெருவில் நெரிசலான ஒரு சந்தில் மிகச் சுமாரான ஒரு லாட்ஜுக்கு , பெயர் - சர்தாம் லாட்ஜ் -  அழைத்துப் போனார்  பணியாளர் .

வைசாக மன்னன் காலத்தில் சத்திரமாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்க வைத்த புராதனக் கட்டடம். இரண்டு தளம்.விசாலமான அறைகள் பிளைவுட் தடுப்புகளால் பிரித்து அமைக்கப்பட்டிருந்த எட்டுக்கு எட்டு அளவு அறைகள்.  துருப்பிடித்த கட்டில். அழுக்கு மெத்தை. அலுமினியத் தண்ணீர்க் குவளை. அந்த விடுதியில் நவீனமாகத் தென்பட்ட ஒரே  சாதனம்  வரவேற்பறையில் வைத்திருந்த சாலிடேர்  வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி மட்டுமே. இந்த ஆதிவாசிக் குகையில் தங்குவதை விட ரயில்வே ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தில் ஒண்டுவது  சௌகரியமானது என்று பட்டது. ஆனால்  நாலு நாட்கள் பிளாட்பாரத்தில் குடியிருக்க முடியாது. இதை விடக் கொஞ்சம் வசதியான விடுதி கிடைக்குமா என்று உடன் வந்தவரிடம் அரைகுறைத் தெலுங்கில் விசாரித்தேன்.

'' ஏண்ட்டி சார், இதி ஒத்தா? சாலா மஞ்சி லாட்ஜ் சார். அரவாடு அன்னி இங்கடெனெ ஒஸ்தாரு சார். மதராஸ் மீல்ஸ் தொரக்கிந்தி சார்'' என்று விடுதி மகாத்மியம் சொன்னார்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த வரவேற்பாளர் '' சாரு தமிழா? நம்பாளுங்கல்லாம் இங்கதான் வருவாங்க சார். வளக்கமா ரூம் கெடக்காது. ஒங்க லக்கு இன்னிக் குன்னு  ரூம் காலியா இருக்கு. உள்ளயே ரெஸ்டாரெண்டே இருக்கு. நம்ப ஊர் சாப்பாடு.  இங்க வர அல்லா கம்பெனி ரெப்செண்டீவும் நம்ம கஸ்டமர் தான். நம்ம லாட்ஜ்தான் சார் சீப் அண்ட் பெஸ்ட்'' என்று நீளமாகப் பேசினார்.

கையிருப்புக் குறைவு. கம்பெனி அளக்கிற தினப்படியில் பெரிய இடங்களில் தங்குவது முடியாத காரியம். விநியோகஸ்தர் சனிக்கிழமை ரொக்கமாகவே கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் செலவு செய்யலாம். ஆனால் ஊர் திரும்பி அதைச்  சரிக்கட்டுவது மேலும் சிரமம். நிதிநிலைமையை மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தேன். இதே லாட்ஜில் தங்கினால் சென்னை  திரும்பி ஒரு வாரம்வரைக்கும் தட்டுப்பாடில்லாமல் செலவு செய்யத் தேவையான பணம் மிஞ்சும். சரி சொல்லி விடலாம்  என்ற எண்ணம் ஓடியது. கூடவே வரவேற்பாளரின் வார்த்தைகளும் ஓடின. அவர் தலைக்கு மேலாகச் சுவரில் பதித்திருந்த  சாவிப் பலகையைப் பார்த்தேன்.பதினாறு அறைகள். விசிட்டிங் கார்டு செருகிவைக்கும் சின்னச் சட்டங்களில் இரண்டைத்  தவிரப் பெரும் பான்மை யும் காலியாக இருந்தன.ஆட்களே வராத விடுதியா, இல்லை விவகாரமான தங்குமிடமா என்று  குழம்பினேன். யோசித்துக் கொண்டே இருந்தால் முடிவே இருக்காது என்று தோன்றிய அடுத்த நொடி ''ஃப்ர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல ரூமிருக்கா?''  என்று கேட்டேன். வரவேற்பாளர் எழுந்து பலகையிலிருந்து 108 ஆம் எண் சாவியை எடுத்தார்.'' லக்கி நம்பர் சார், நைன். கார்னர் ரூம், வா சார்'' என்று கௌண்டரை விட்டு வெளியே வந்து எனது லக்கேஜை எடுத்துக்  கொண்டு படியேறினார். விநியோகஸ்தரின் ஆள் கடமை முடிந்த திருப்தியில் ''ஒஸ்தானு சார்'' என்று படியிறங்கினார்.

இந்தப் பாடாவதி அறையில் நான்கு நாட்களை எப்படிக் கழிப்பது என்று யோசித்தேன். முடிக்க வேண்டிய வேலை எதுவும் இல்லை. விநியோகஸ் தரை சரக்கு எடுக்கச் செய்வது மட்டுமே எனக்கிருக்கும் பொறுப்பு .அதைச் சனிக்கிழமை  செய்து தருவதாக உறுதி கொடுத்திருக்கிறாரே, சனிக் கிழமை வேலையைச் சனிக்கிழமை பார்த்துக் கொள்ளலாம்.அதுவரை? சுற்றுலாப் பயணியாக ஊரைச் சுற்றலாம். வரவேற்பாளரிடம் விசாரித்தேன். வழிகாட்டி யின் தேர்ச்சியுடன்  ஊரை வர்ணித்தார். பார்க்க வேண்டிய இடங்களைப் பற்றிச் சொன்னார். அதற்கிடையில் தன்னுடைய சுயசரிதையையும் கலந்து விட்டார்.

பெயர் ரமேஷ். இல்லை ரமேஸ். ஊர் பொன்னேரி. வேலை தேடி விசாகப் பட்டினம் கப்பல் தளத்துக்கு வந்தவர் அங்கும்  இங்கும் அல்லாடி சர்தாம் லாட்ஜில் ரூம் பாயாக வேலை பார்த்துப் பத்து வருடங்களில் மானேஜர் ஆகி விட்டார். நன்றாக நடந்த லாட்ஜ்தானாம். உரிமையாளர்களுக் கிடையிலான சொத்துத் தகராறில் இந்த நிலைமைக்கு வந்து விட்டிருக்கிறது.''கேஸ் நடக்குது சார். நம்ம ஓனர் கெலிச்சிடுவாரு'' என்று நம்பிக்கையுடன் சொன்னார். அவரே போய் சலவை விரிப்பை எடுத்து வந்தார். '' ஒரு பாய் இருக்கான் சார். அவுனுக்கா தோணினா வருவான். மத்தபடி மேனேஜ் மெண்ட், ரூம் சர்வீஸ் அல்லாம் நாம்பதான். ரெஸ்டாரெண்ட் இருக்கு. ஒரு வேலூர்க்காரரு லீசுக்கு எடுத்து நடத்திகினுருக்காரு. இன்னா ஓணுமோ நம்ப கைல சொல்லு சார். பண்றேன். இன்னா ஓணும்னாலும் சொல்லு'' என்று  கடைசி வாக்கியத் துக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார். '' சரி'' என்று முனகினேன். அது அவருக்கு உற்சாகக் குறைவைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். ''சர்தான் சார், நீ ரெஸ்ட் எடு'' என்று நகர்ந்தார்.

வெள்ளாவி வாடை மாறாத படுக்கை விரிப்பில் சரிந்தது நினைவிருந்தது. எழுந்து பார்த்தபோது எட்டு மணி இரவின்  இருள் கவிந்திருந்தது. கடற் காற்றின் கவிச்சை வாடையும் இரும்பு உருகும் வாசனையும் கலந்த காற்று அறைக்குள்  சுழன்றது. மத்தியானத்திலிருந்து தூங்கி விட்ட குற்ற உணர்ச்சியுடன் எழுந்தேன். அதை ஈடு கட்டுவதுபோலப்  பரபரப்பாகத் தயாராகி அறையை விட்டு வெளியேறினேன். வரவேற்பறையில் '' இன்னா சார் நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்தியா?'' என்று ரமேஸ் கேட்டபோது ஏனோ வெட்கமாக இருந்தது. அங்கேயே உட்கார்ந்து அன்றைய ஆங்கில நாளிதழில் திரைப்படக் கொட்டகைகளைத் தேடினேன். காப்பி வரவழைத்துக் குடித்தேன். உண்மையிலேயே பேஷான  காப்பி. சித்ராலயா தியேட்டர்.படம் ’தோஃபா’. இந்தி. ஜிதேந்திரா,ஸ்ரீதேவி,ஜெயப்ரதா என்று கண்ணில் விவரங்கள் தட்டுப் பட்டன. ரமேசிடம் கேட்டேன்.

'' சித்ராலயாவா சார், அது இங்கேர்ந்து இன்னா ஒரு ஒண்ணரைக் கிலோ மீட்டர் இருக்கும்.ஜகதம்பா ஜங்சன்னு கேளு. ரிக்சால பத்து ரூவா''

அப்போதுதான் லாட்ஜ் வாசலில் வந்து நின்ற ரிக்ஷாவை விட்டு இறங்கிய  பெண்ணைப் பார்த்தேன்.பழக்கப்பட்டஇடத்தில் புழங்கும் சுவாதீனத்துடன் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தாள். நானிருந்ததற்கு அடுத்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தா ள். நான் சட்டென்று எழுந்தேன். ''பரவாலேது, மீரு கூச்சோண்டி'' என்று சிரித்து விட்டு ரமேசிடம் திரும்பினாள். அவரிடம் தெலுங்கில் கேட்டது தோரயாமாக விளங்கியது. 'இன்று வேலை ஏதாவது இருக்கிறதா? நான் இருக்கவா, வேறு இடத்துக்குப் போகவா?'. அவளுக்குப் பதில் சொல்வதற்குப் பதிலாக என்னிடம் சொன்னார்.'' சார், அதா நிக்குற ரிக்சால ஓணும்னா போயிரு சார். நம்பாளுதான்''. சற்றுத் தயக்கமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. வந்து சேர்ந்திருப்பது ஏடாகூடமான இடம்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அறையைக் காட்டியபோது 'இன்னா ஓணும்னாலும் சொல்லு  சார்' என்று ரமேஸ் வலியுறுத்திச் சொன்னதன் அர்த்தம் புரிவதுபோல இருந்தது. மாட்டிக் கொண்டேன் என்ற நினைப்பில் வயிறு கனத்தது. முகம் வியர்த்தது. மொழி புரியாத இடத்தில் அசந்தர்ப்ப மான வேளையில் இன்னொரு தங்கு மிடத்தைத் தேட முடியாது என்ற உண்மை கால்களை நடுங்க வைத்தது. விநியோகஸ்தரைத் தொடர்பு கொள்வதும் காலையில்தான் சாத்தியம். உள்ளுக்குள் உதறிக் கொண்டி ருந்தது. அப்போதைக்கு அந்த இடத்தை விட்டுப் போய் விட வேண்டும். நிதானமாக யோசிக்க வேண்டும். எழுந்தேன். அறைச் சாவியை ரமேசிடம் கொடுக்காமல்பாக்கெட்டிலேயே  வைத்துக் கொண்டேன். பதற்றத்தைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் '' சினிமா முடிஞ்சு வரும்போது கதவு தெறந்திருக்குமில்ல?'' என்று அவரிடம் கேட்டேன். '' பதினோரு மணிவரிக்கும் தெறந்துதான் இருக்கும் சார். அதுக்கப்புறம் தோ அந்த சைடு டோர் தெறந்து வரலாம்''. வெளியே நகரும் முன்பு அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தேன். எங்கேயோ பார்த்தது போன்ற முகம். மாநிறம். திருத்தமாக வாரிய தலை. சூடிய மல்லிகைச் சரத்தின் ஒரு இணுக்கு மட்டும் இடது முன் தோளில் விழுந்திருந்தது. பார்வையில் அப்பாவித்தனமும் தந்திரமும் கலந்திருப்பது போல இருந்தது. ஒருவேளை என்  யூகம்தான்  தவறோ? இந்தப் பெண் நான் கற்பனை செய்கிற காரணத்துக்காக அல்லாமல் வேறு காரியத்துக்காக வந்தவளாக இருக்கலாமோ?

வாசலைத் தாண்டும்போது '' அரவாடா. அன்னா?'' என்று அந்தப் பெண் ரமேசிடம் கேட்பது தெரிந்தது. ரிக்ஷாவைக் கண்டுகொள்ளாமல் நடந்தேன். மெயின் ரோட்டை அடைந்து வழி விசாரித்தேன். காட்டப்பட்ட திசையில் வேகமாக நடந்தேன். பாதி தூரம் போன பின்பு என்னை முந்திக் கொண்டு ரிக்ஷா போனது. என்னைத் தாண்டி சில அடிகள் போனதும் அதன் பின் பக்கச் சதுரத் திரை உயர்ந்தது. ரிக்ஷாவில் உட்கார்ந்திருந்த அந்தப் பெண் எட்டிப் பார்த்தாள்.

'' ஒஸ்தாரா மீரு?'' என்று கேட்டாள். ஒரு நொடி தடுமாறிய பின்பு '' லேது ரா லேது'' என்றேன். திரை மூடியது. ரிக்ஷா வெகுதூரம் நகர்ந்ததும்தான் மூச்சு சீரானது. நடையை மெதுவாக்கினேன். காரணமில்லாமல் எதற்காகப் பயப்பட வேண்டும்? நாமாக விரும்பாவிட்டால் எது நம்மை என்ன செய்ய முடியும்? அப்படியே விரும்பினாலும் தப்பில்லை. இந்த வயசுக்குச் சபலப்படாவிட்டால் எப்படி? எதுவானாலும் வருகிறபோது பார்த்துக் கொள்ளலாம். கேள்விகளும் பதில்களுமாக யோசித்துக் கொண்டே போனதில் தன்னிச்சையாகவே ஜன சந்தடியான சந்திப்புக்கு வந்திருந்தேன். மறுபடியும் விசாரித்து சித்ராலயா வைக் கண்டு பிடித்தேன். அருகிலிருந்த ஓட்டலில் முழுச் சாப்பாட்டையும் கண்ணீர் உகுத்துக் கொண்டே சாப்பிட்டேன்.

படம் தொடங்கிய ஐந்து நிமிடத்தில் அதன் முழுக் கதையும் புரிந்து விட்டது. தமிழ்க் 'கல்யாண பரி'சின் இந்தி வடிவம்.  ஜெமினி கணேசனுக்குப் பதில் ஜிதேந்திரா. சரோஜாதேவிக்கு ஸ்ரீதேவி. விஜய குமாரிக்கு ஜெயப்ரதா. 'தோஃபா' என்றால்  'பரிசு' .ஆனால் அது கல்யாணப் பரிசாக இருக்கும் என்று யூகிக்காமல் விட்டுவிட்டேன். ஜெயப்ரதா வந்த முதல் காட்சியில் பொறிதட்டியது. லாட்ஜில் நான் பார்த்த பெண் அந்தச் சாயலில்தான் இருந்தாள். ஜெயப்ரதாவின் கண்ணாடிப் பிம்பம்போல. ஜெயப்ரதாவுக்கு இடது நாசிக்குக் கீழே மேலுதட்டில் மச்சம். லாட்ஜில் பார்த்தவளுக்கு வலது நாசிக்குக் கீழே. தொழிலுக்காக செயற்கையாக வைத்த மைப் புள்ளியாகவும் இருக்கலாம். படத்தை விட, சொந்தக் கற்பனை சுவாரசியமாக இருந்தது. சினிமாக்களில் விலை மகளிர் பாத்திரங்களில் வரும்  பெண்களில் சிலர்  நளினமானவர்களாகக் காட்டப்படுவதைப் பார்க்கும்போது பொய்யென்று தோன்றும்.  நடைமுறை யில் பாலியல் தொழில் செய்யும்  பெண்கள் அப்படி இருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். அதைப் பொய்யாக்கியவள் அந்தப் பெண்.

விநியோகஸ்தரைப் பார்த்து நினைவூட்டுவதைத் தவிர மறுநாள் முக்கியமான வேலை இல்லை. அதை முடித்து விட்டு ரமேஸ் பரிந்துரைத்த மூன்று கொண்டாக்களைப் பார்க்கப் போனேன். மும்மதக் குன்றுகள். வெங்கடேஸ்வர கொண்டா. கன்னி மேரி தேவாலயம் இருக்கும் ராஸ் கொண்டா, பாபா இஷாக்கின் தர்கா இருக்கும் தர்கா கொண்டா. மூன்றிலும் மாலைவரை சுற்றித் திரிந்ததில் நாள் போயிற்று. திரும்பி வரும்போது மெயின் ரோடு பஸ் ஸ்டாப்பில் அந்தப் பெண்  நிற்பதைப் பார்த்தேன். பிற பெண் முகங்களில் அநேகமும் வாடிப் போயிருக்க அவள் முகம்மட்டும் பளிச்சென்று  தெரிந்தது. பஸ் ஸ்டாப்ப்பில் அவளைக் கடந்து வந்த போது பழக்கப் பட்டவளாகச் சிரித்தாள். அவளுக்கு நேர் முன்னால் நின்ற நொடியில் ''ஒஸ்தாரா மீரு?'' என்றாள். திரும்பிப் பார்க்காமல் வேகவேகமாக நடந்து லாட்ஜை அடைந்தேன்.

ரமேசின் தலைப்பக்கத் சாவிப் பலகையில் இன்னும் இரண்டு பெயர்ச் சீட்டுகள் இருந்தன. சாவியை வாங்கிக் கொண்டு அறைக்குப் போய் குளித்து உடைமாற்றிக் கீழே வந்தேன். தெலுங்கு தொலைக்காட்சியில் வயலும் வாழ்வும் நிகழ்ச்சியை  ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ரமேஸ். என்னைப் பார்த்ததும் தொலைக்காட்சியை ஆஃப் பண்ணினார்.'' இன்னாவ்து ஓணுமா சார்?'' என்று கேட்டார். ஒரே நாளில் நீண்ட காலம் தோழமையாக இருந்த உணர்வைத் தரும் தோற்றமும் பாந்தமும் ரமேசிடமிருந்தது. சுவாரசியமான பேச்சாளி. நீண்ட நேரம் பேசியதில் கிடைத்த சகஜ உணர்வில் அந்தப் பெண்¨ ணப் பற்றி விசாரித்தேன். ரமேஸ் நமட்டு சிரிப்புச் சிரித்தார். ''இன்னா சார், ஒம் மூஞ்சியப் பாத்தா அதுக்கெல்லாம் வலியுற ஆளாத் தெர்லேன்னு அதுங்கையில் காலேலதான் சொல்லிகினுருந்தேன். இப்டி கவுத்திட்டியே. ஆங்... அல்லா ருக்கும்தான் இது இருக்கே. அதென்ன ஊறுகா போட்றதுக்கா'' என்றார்.

பேச்சு அபாய கட்டத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தேன். இல்லை. அந்த மாதிரி எண்ணமெதுவும் இல்லை. சும்மா தெரிந்து கொள்ளும் குறுகுறுப்புத்தான். சாமி, நீயாவது ஏதாவது சிக்கலில் மாட்டி வைத்து விடாதே என்று ரமேசிடம் மன்றாடிக் கேட்டுக் கொண்டேன். ''இதிலென்னா சார் இருக்கு. ஓணும்னா அதுங்கையில சொல்லப் போறேன். அதுக்கும் புடிச்சிருந் தா சரிங்கப்போவுது. ஆனா அது மத்த தொழில் பண்றதுங்க மாறியெல்லாம் இல்ல சார். பக்கா டீசெண்ட்டு. நம்ம லாட்ஜு தான் அதோட எடம். ஆனா இதுவரிக்கும் ஒரு கரைச்சல் குடுத்ததில்ல. வர்றப்பல்லாம் மாமூல் வெட்றதுனால போலீசு  வந்து பாத்துட்டுப் போய்டும். அதுக்கா புடிச்சிதின்னா சரி. இல்லன்னா லச்ச ரூவா குடுத்தாலும் ஒத்துக்காது.ஒங்க கம்பெனீலேர்ந்து உனக்கு மிந்தி ஒரு பாய் வருவாரே சார். நல்ல பேரு சார்....'' நான் என்னுடைய பரிசுத்தத்தை நிரூபிப்ப தற்காக அவர் பெயரைச் சொன்னேன். ''ஆமா சார், அதான். அவரு என்கையில சொல்லிப் பாத்தாரு. அது வேணாம் ரமேசுன்னிடுச்சு'' என்று என் கண்களை வேவு பார்த்துக் கொண்டே சொன்னார். நான் தலை குனிந்தேன். அவமானமாக  இருந்தது. ஒரு மூன்றாந்தர விடுதித் தரகர்  மனதைத் துருவிப் பார்க்கிற அளவுக்குக் குன்றிப் போனதைப் பற்றிய  அருவருப்பு வாய்க்குள் ஊறியது. அங்கிருந்து தப்புவதற்காக வெளியே போக நகர்ந்தபோது ''தோ சார், நம்பாளு'' என்று  முகவாய்க் கட்டையை உயர்த்தி வாசலைக் காட்டினார் ரமேஸ். அந்தப் பெண்வந்து கொண்டிருந்தாள்.

உன்னைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தோம் என்று தெலுங்கில் சொன்னார் ரமேஸ். அவள் ''அவுனா சார்?'' என்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். என் முகம் இறுகியது. எதுவும் சொல்லாமல் வெளியேறினேன். நீண்ட தூரம் நடந்து கடற்கரைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன். கடலின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்த கப்பல்களின் வெளிச்சம் செய்யும் ஜால வித்தையில் மனதும் பிரகாசமானது. ஈரக் காற்றில் முகத்தின் இறுக்கம் தளர்ந்தது. கடற்கரையில் கூட்டம் கலைய ஆரம்பித்தபோது நானும் எழுந்தேன். வழியில் இரவுணவை முடித்துத் திரும்பி வந்தபோதும் லாட்ஜ் வரவேற்பறையில் அந்தப் பெண் இருந்தாள். கௌண்டருக்குப் பின்னால்  மானேஜர் இருக்கை காலியாக இருந்தது. தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்குள் கிருஷ்ணாவும் விஜயநிர்மலாவும் இனிமையான பாட்டுக்கு குரங்குத் தனமாகக் குதித்துக் கொண்டிருந்தார் கள். என்னைப் பார்த்ததும்  புன்னகையுடன் '' போஜனமாயிந்தா சார்?'' என்று விசாரித்தாள். சின்னதாக எழுந்த எரிச்சலை  மறைத்துக் கொண்டு தலையாட்டினேன். '' மதராஸா சார்?'' என்றாள். அதற்கும் தலையாட்டினேன். ரமேசிடம் விசாரித்தீர் களாமே வரவா? என்று தெலுங்கில் கேட்டது புரிந்தும் புரியாத பாவனையில் அ¨றைக்கு விரைந்து கதவை அடைத்துக் கொண்டேன். தூக்கம் வரவில்லையென்றாலும் விளக்கை அணைத்துப் படுத்துக் கொண்டேன். வெகு தொலைவில் கடல் விடுகிற ஓயாத பெருமூச்சின் ஓசை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

கதவு தடதடக்கிற ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தேன். '' லோப்பிலோ எவரு? தலுப்பு தெறவுண்டி'' என்ற முரட்டுக் குரலுக்குப் பணிந்து விளக்கைப் போட்டுக் கதவைத் திறந்தேன். இரண்டு போலீஸ்காரர்கள். யார்? எங்கிருந்து எதற்காக வந்திருக்கிறேன்? என்று கேட்டுக் கொண்டே அறைக்குள் நுழைந்து ஆராய்ந்தார்கள். விசிட்டிங்க்  கார்டைஎடுத்து நீட்டி விவரங்களைச் சொன்னேன். உள்ளூர் விநியோகஸ்தர் செல்வாக்குள்ள அரசியல் பிரமுகரும் கூட  என்பதால்மேற்கொண்டு பேசாமல் வெளியேறினார்கள். மறுபடியும் விளக்கை அணைத்து விட்டுப் படுத்த போது  இதயம் தாறுமாறாக இடித்துக் கொள்வதைக் கேட்க முடிந்தது. வெளியில் காலடி ஓசைகள் தேய்வது கேட்டது. சற்றுக் கழித்து ரமேசின் குரல் கேட்டது. கொஞ்சம் விட்டு அறைக் கதவு மறுபடியும் தட்டப்பட்டது. ''சார்... சார்'' என்ற ரமேசின் குரல். விளக்கைப் போட்டுக் கதவைத் திறந்தேன். ரமேஸ்தான் நின்றிருந்தார். ''சார், ஒரு ஒதவி பண்ணு சார். ஒரு முந்நூறு ருவா குடு சார். இன்னி கலெக்ஷனெ ஓனர் வாங்கினு பூட்டாரு. கல்லாலே துட்டு இல்ல. காலிலே திருப்பிக் குடுத்துட்றேன் சார். அர்ஜண்ட் சார்'' என்றார்.

மண்ணாந்தை மாதிரி விழித்தேன். அறைக்கு வாடகையை விநியோகஸ்தர் தருவதாக ஒப்புக் கொண்டதனால்தான் தங்கவே முடிவு செய்திருந்தேன். கையிலிருக்கிற காசை இவரிடம் கொடுத்து விட்டு எப்படித் திரும்ப வாங்குவது? அரைகுறைப் பழக்கமுள்ள ஆளுக்கு நான் எதற்காக ஒத்தாசை செய்ய வேண்டும்? அட்வான்சில் சரிக்கட்டலாம் என்று வைத்தாலும் இவர் கேட்கும் தொகை நாலு நாள் வாடகையை விட அதிகம். என்னுடைய அரை மாதச் சம்பளம். நம்பு சார், காலேல கரெக்டா குடுத்துர்றேன்'' என்ற ரமேசின் விடாப்பிடியான வேண்டுகோளுக்கு ஏன் பணிந்தேன் என்பது இன்றும் விளங்கவில்லை.

காசை வாங்கிக் கொண்டு படியிறங்கினார் ரமேஸ். தூக்கம் கலைந்த எரிச்சலில் மாடி வராந்தாவில் நின்று ஆரவாரமில்லாத தெருவைப் பார்த்தேன். லாட்ஜ் முனைச் சந்தில் இரண்டு போலீஸ்காரர்களும் அந்தப் பெண்ணும் கொஞ்சம் தள்ளி ரமேசும் நிற்பது தெரிந்தது. மிகவும் சுபாவமான குரலில் அந்தப் பெண் போலீசிடம் பேசிக் கொண்டே கையை நீட்டி எதையோ கொடுப்பதும் தெரிந்தது. என் பணம். பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு  கம்பெனி கம்பெனியாக அலைந்து வியர்வை சிந்துவதற்குக் கிடைக்கும் என் ஊதியம் நிகழாத குற்றத்துக்கான நியாயமற்ற அபராதமாகக் கை மாறுவதை வயிற்றெரிச்சலுடன் பார்த்தேன்.

மறுநாள் எங்கும் போவதற்கான உற்சாகமில்லாமல் அறையில் தங்கவும் பிடிக்காமல்  விநியோகஸ்தரின் அலுவலகத்தில்  போய் பகல் முழுவதும் உட்கார்ந்து கொண்டேன். மாலையில் திரும்பி வந்தபோதும் ரமேசின் இருக்கை காலியாகவே இருந்தது. அறைக்குப் போய் கைகால் கழுவித் திரும்பி வந்து முந்தின நாள் போன வழியிலேயே நடந்து கடலைப் பார்த்து நேரம் கடத்தினேன். திரும்ப வந்தபோது ரமேஸ் இருந்தார். '' வா, சார், இன்னிக்கு ஓனரோட கேஸ் சார். அதான் வந்துகினும் போய்க்கினு மாருந்தேன்'' என்றார். நீ என்னவோ செய்து தொலை என்று மனதுக்குள் திட்டிவிட்டு '' என் பணம் ரமேஸ்?'' என்று இழுத்தேன். ''இப்ப கையில இல்ல சார், நாளக்கிக் குடுத்துட்றேன். நீ நாளக்கித்தான காலிபண்ற''  என்றார். திக்கென்றது. என் காசு போனதுதான் என்று தெரிந்து விட்டது. ''இல்ல ரமேஸ், காலேல சீக்கிரம் காலி பண்ணிருவேன். மத்தியானம் வண்டி. எனக்கு என் காசு இப்போ வேணும்?'' என்றேன். ''காலேலதான சார். நீ எந்திரிக்க றதுக்குள்ள கைல குடுத்துர்றேன்.பேஜாராவாம இரு சார்'' என்று சாவதான மாகச் சொன்னார். எனக்குப் பதற்றம் அதிகமா னது. '' அய்ய, இன்னார் சார் ஒன்னிய மாரி கம்பெனி ஆளுக்கு இதெல்லாம் இன்னா துட்டு சார்? அதுக்கோசரம் ஒன் துட்ட தராமேர்ந்துரமாட்டேன். நீ தில்லா இரு சார்'' என்று என்னை விரட்டினார். மாடி வராந்தாவிலேயே நொந்து கொண்டு உலாவினேன். சாலை பரபரப்பாக இயங்குவதையும் அடங்குவதையும் வேடிக்கை பார்த்தேன். வயிறு  நிறைய ஏமாற்றம் இருந்ததால் சாப்பிடவும் போகவில்லை. பின்னிரவில் படுக்கையில் விழுந்து சீக்கிரம் எழுந்தேன். தயாராகி லக்கேஜைச் சுமந்து கொண்டு வரவேற்பறைக்கு வந்தேன். விநியோகஸ்தரின் அலுவலகம் ஒன்பது மணிக்குத்த ¡ன் திறக்கும். இப்போது மணி ஏழு. பரவாயில்லை. இங்கே இல்லாமல் வேறு எங்காவது போயிருக்கலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். ரமேஸ் இருந்தார். லெட்ஜரில் கையெழுத்துப் போடச் சொன்னபோது காசைத் திருப்பிக் கொ டுத்து விடுவார் என்று தோன்றியது.'' சார், வைசாக் ஏஜென்சீலதான் இருப்பே, துட்டு வந்ததும் கொணாந்து குட்துட்றேன்'' என்று இடியைப் போட்டார். கெஞ்சிப் பார்த்தேன். மரியாதைக் குறைவாகவும் திட்டிப் பார்த்தேன். எதுவும் அவரிடம் பலிக்கவில்லை. ''சார், ஒன்னிய ஏமாத்தணும்னு இல்ல. தோ, பாரு கல்லால அம்பதும் பத்து அறுவது ரூவாதான் இருக்கு. கொஞ்சம் பொறு சார். நாந்தான் கொணாந்து குடுக்குறேங்கறனே. இல்ல ஒனக்கு நம்பிக்கயில் லேன்னா டிரெயினுக்குப் போறதுக்கு மிந்தி  வந்து வாங்கினு போ'' அவருடைய குளிர் பதில் என்னை அவமானப்படுத்தியது. விநியோ கஸ்தர் அலுவலகத்தில் சொல்லி மிரட்டி வாங்கி விடலாம் என்று திட்ட மிட்டு வேகமாக வெளியேறினேன்.

அங்கங்கே அலைந்து திரிந்து விட்டு சரியாக ஒன்பது மணிக்கு விநியோகஸ் தரின் அலுவலகத்தை அடைந்தென். என்னை சர்தாம் லாட்ஜுக்கு அழைத்துப் போன படுபாவிப் பணியாளரை அழைத்து விவரம் சொன்னேன். அதெல்லாம் வாங்கிடலாம் சார். நம்முடைய பழக்கதி லிருக்கிற லாட்ஜ்தான். ஏமாற்ற மாட்டார்கள். அந்த ஓனரும் நமது முதலாளியும் நண்பர்கள். அதனால் உங்கள் பணம் எங்கேயும் போகாது, நான் உத்தரவாதம் என்றார். கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் அவநமபிக்கையாகவும் இருந்தது. எவ்வள்வு ஏமாளியாக இருக்கிறேன் என்ற சுய பரிதாபத்தை விட அது அப்பட்டமாகத் தெரிந்து விட்ட அவமானம் பிடுங்கித் தின்றது. சரி, இவர்கள் பில்லை இன்று அடைக் கிறார்கள். அதில் வரும் பணத்தில் உடனடிச் செலவைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அந்த முந்நூறு ரூபாயைப் பற்றிக் கவலைப் படாமலிருப்போம் என்று அமைதியானேன். வங்கியில் போய் காசைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார் விநியோகஸ்தர். அவரது ஆட்களுடன் பார்சல் அலுவலகம் போய் சரக்கை எடுத்துக் கொடுத்தேன். மணி பதினொன்று ஆகியிருந்தது. திரும்ப வைசாக் ஏஜென்சிக்கு வந்து தேநீர் அருந்திக் கொண்டிருந்தபோது பணியாளர் வந்து வெளியே வரச்சொன்னார். வந்தேன். ஏஜென்சி அலுவலகத்துக்கு நாலு கடைகள் தள்ளி அந்தப் பெண் நின்றிருந்தாள். பணியாளருடன் நடந்து  அவளை நெருங்கும்போது உள்ளங்கை வியப்பதையும் கால்கள் தள்ளாடியதையும் ரத்தம் கொந்தளிப்பதையும் உணர முடிந்தது. யாராவது பார்த்து விடப் போகிறார்கள் என்ற தயக்கத்துடன் அவள் அருகில் போய் நின்றோம். களைத்த புன்னகையுடன் ’’சாரு’’ என்றவள் கையிலிருந்த நோட்டுகளைப் பணியாளரிடம் கொடுத்தாள். அவர் வாங்கி என்னிடம் கொடுத்த நோட்டுகளைப் பிச்சைக்கார வேகத்துடன் எண்ணிப் பார்த்தேன். ஆறு ஐம்பது ரூபாய் நோட்டுகள். கணக்குச் சரி. பணியாளரிடம் அவள் சொன்னது எதுவும் என் காதில் விழவில்லை. நிம்மதியில் காது அடைத்தி ருந்தது. ''ஒஸ்தானு சார்''  என்று படியிறங்கிப் போனள். திரும்ப அலுவலகம் வந்தமர்ந்தேன். கொஞ்ச நேரம் போனது. ஒலித்த தொலைபேசியை எடுத்துப் பேசிய ஏஜென்சி மானேஜர் '' தோ இஸ்தானு'' என்று பதில் சொல்லி விட்டு என்னைப் பார்த்து ''சார் மீக்கு போன்'' என்று நீட்டினார். '' மெட்ராசிலிருந்தா?'' என்று வாங்கினேன். ''லேது சார் லோக்கல் கால்''

விசாகப்பட்டினத்தில் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைக்கக் கூடியவர்கள் யாருமில்லை. காதருகே ரிசீவரைக் கொண்டு சென்றேன். ''சார், நான் ரமேஸ் பேசறேன்'' என்றது மறுமுனை.

@

’அந்திமழை’ மாத இதழின் ‘மனக் கணக்கு’ பத்திக் கட்டுரையாக வெளியானது. ஓவியம் - பி ஆர் ராஜன்.

தினகரன் ரீடிங் ரூமி’ல் மார்க்கேஸ்

Add caption