கவிதை - அந்திமம்

 

     அந்திமம்

 

கடைசியாக நடந்து தீர்த்த வழியைவிடவும்

காட்சிக்கு இதமான நெடும்பாதை

கடைசியாக நனைந்து சிலிர்த்த சாரலைவிடவும்

ஆர்ப்பரித்துப் பெய்யும் பெருமழை

கடைசியாகப் புகல்தேடிய மரத்தின் நிழலைவிடவும்

கிளைபடர்த்தும் குளிர்க் கருணை 

கடைசியாகப் பருகிய ஆலகாலத்தைவிடவும்

அமுதமான பானம்

கடைசியாகச் செத்ததைக்காட்டிலும்

பேரமைதியான சாவு.

ராமநாதனின் சஹானா

ஒளி

இடறிஇடறி உரையாடும் அடர்வனம்

ஓசையற்ற ஒலியுடன் ஒசியும் பெருமரங்கள்

வானிலிருந்து

தடையற்று ஒழுகும் அமுத தாரை

அதல பாதாளத்தில் விழும் தாளக்கட்டுடன்

என்னைநோக்கி வருகிறது

ஒரு மாறுகண் யானை

அதன் செருமலில் எவரும் அறியாச் சுருதிகள்

அதன் பிளிறலில் யாரும் கேளாத சங்கதிகள்

அதன் மூச்சிரைப்பில் எவரும் நிரவாத ஸ்வரங்கள்

அதன் அசைவில் மந்தர சலனம்

அதன் நிமிர்வில் மத்திய சஞ்சாரம்

அதன் நடையில் ஆரம்பமும் முடிவுமில்லா ஆலாபனை

அது

என்னைநோக்கி வருகிறது

ஆயிரம் படைகளைப் புறமுதுகிடச் செய்த அன்பைப்போல

ஆயிரம் கடல்களைப் பருகிய அமைதிபோல

ஆயிரம் மலைகளை உலுக்கிய தவம்போல

அஞ்சி நின்ற என்னைத் துதிக்கையால் வளைத்து

அந்தரத்தில் உயர்த்தி முதுகின்மேல் அமர்த்துகிறது

ஆகாயத்தில் துழாவி

அளவில்லா மலர்கொய்து கைகளில் வைக்கிறது.

அடர்வனத்தின் எட்டுத் திசைகளிலும்

எதிரொளிக்கிறது அம்மலரின் தெவிட்டாத தேன்

எதிரொலிக்கிறது அம்மலரின் அகலாத நறுமணம்.

10.07.2020

தற்கொலைக் குறிப்பு

      

       தற்கொலைக்கு

      எத்தனை காரணங்கள் உண்டோ

      அத்தனை வழிகளும் உண்டு.

      ஒரு காரணத்துக்கு

      நூறுநூறு வழிகள் இருப்பதைப்போலவே

      ஒரு வழிக்கும்

      நூறுநூறு காரணங்கள் இருக்கின்றன

      தற்கொலை

      விருப்பத்தின் விளைவு அல்ல

      விளைவின் விருப்பம்

      எவரும் தற்கொலை செய்துகொள்வது

      விருப்பத்தால் அல்ல

      விரும்ப முடியாத விளைவால்.

      தற்கொலையின் வழி

      நாம் நினைப்பதுபோல நேரானதல்ல

      மத்தி மீன்முள்ளைப்போல ஊடுகிளைகள் கொண்டது

      தற்கொலையின் நிச்சய முனையை அடைவதற்குள்

      ஏதேனும் கிளைவழியே

      வெளியேற உந்தித்தள்ளும் கருணைகொண்டது

      நாம் ஒவ்வொருவரும்  ஒவ்வொரு கிளைவழியாகப்

      பயணத்தைப் பாதியில் கைவிட்டுத் திரும்பியவர்கள்தாம்

      கிளையைக் கவனியாதவர்களே உயிரைத் தொலைக்கிறார்கள்.

      நேற்று உயிரைத் தொலைத்தவர்

      இறுதிக் கடிதத்தில் இப்படி எழுதியிருந்தார்:

      ‘சாவைப் பகடிசெய்யும் வாழ்வின் சாகசமே தற்கொலை’.

அந்த நாட்களில் ஒன்று

  

   

   

   நான் மிக மிக மகிழ்ந்த நாட்களில்

       அதுவும் ஒன்று

கானகத்தின் அமர வாழ்வுக்குச்

சாவா நெல்லி பறிக்க மலையேறிய யானை

சறுக்கி விழுந்து காலைச் சிராய்த்துக்கொண்டது

பொந்திடை அணில் பதறி வந்து

பச்சிலைகளைக் கொறித்துப்போட்டது

நான் அதை விழுதாக அரைத்தேன்

அணில் காயத்துக்குப் பற்றுப்போட்டது

அப்போது

வானம் ஆதுரமாகப் புன்னகை செய்தது

நூற்றாண்டுக் கடம்பமரம் மலர்மாரி பெய்தது

   மிக மிக மிக மகிழ்ச்சியாக

   நானிருந்த நாட்களில் ஒன்று அது.

கனம்

ஒரு கல் கிடக்கிறது

காட்சிக்கு எளியது

கைப்பிடிக்குள் அடங்குவது

கடினம் தோன்றாதது

கையில் எடுக்கிறேன்

பார்வை அளந்ததுபோலவே

கனம் அவ்வளவு இல்லாதது

காட்சி அலமாரியில் வைத்தால்

அழகுக்கு அர்த்தம் கூட்டும் 

மேஜைப்பளுவாக வைத்தால்

தாள் பதற்றம் தணிக்கும்

கல்லை எடுத்ததற்குக்

காரணங்கள் கிடைத்ததும்

வீட்டுக்குக் கொண்டுபோகத் தீர்மானிக்கிறேன்

வலக்கையால் நினைவையும்

இடக்கையால் கனவையும்

இறுகப் பிடித்திருக்கிறேன்

கையறு நிலை

பிறகு

இருகையும் தளர்த்தி

இருகையால் எடுத்து

சும்மாதானே இருக்கிறது என்று

தலைமேல் சுமந்து

பிடிவிட்டவற்றை மீண்டும் பற்றி

நடக்கத் தொடங்குகிறேன்

பதில் கிடைக்காமல் விடப்பட்ட கேள்விபோல்

நீளும் நெடுவழியில் காண்கிறேன்

என்னைப் போலவே கல்சுமந்து நகரும் கூட்டம்

ஒவ்வொரு தலைக்கல்லுக்கும்

ஒவ்வொரு பருமன்

ஒருதலைமேல் சல்லி

ஒருதலைமேல் துண்டு

ஒருதலைமேல் பாறை

ஒருதலைமேல் குன்று

எல்லா வலக்கையிலும் நினைவு

எல்லா இடக்கையிலும் கனவு

என் தலைமறந்து

ஏளனமாய் யோசிக்கிறேன்

‘கல் சுமக்கும் சிரத்தினர்

நாசி அரித்தால் என்ன செய்வர்?’

அக்கணமே ஞாபகம் வருகிறது

என் தலைக்கல்

இட்ட அடி ஒவ்வொன்றுக்கும்

ஒவ்வொரு அடியாக வளர்ந்து பருப்பதும்

வீட்டை அடையும் முன்பே

மலையாக மாறிவிடும் என்பதும்.

ஓவியம்: ஜியோவன்னி பாட்டிஸ்டா லங்கேட்டி ( 1635 - 1676 )

நாம் இல்லாமற் போனால்...

நாம் இல்லாமற் போனால்

நம் வீடு என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நம் தெரு என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நம் ஊர் என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நம் நாடு என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நம் உலகம் என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நமது பிரபஞ்சம் என்ன ஆகும்

நாம் இல்லாமற் போனால்

நாம் என்ன ஆவோம்?


சிற்பம்: சாரதா பிரதிக்ஷா

கனம்

ஒரு கல் கிடக்கிறது

காட்சிக்கு எளியது

கைப்பிடிக்குள் அடங்குவது

கடினம் தோன்றாதது

கையில் எடுக்கிறேன்

பார்வை அளந்ததுபோலவே

கனம் அவ்வளவு இல்லாதது

காட்சி அலமாரியில் வைத்தால்

அழகுக்கு அர்த்தம் கூட்டும் 

மேஜைப்பளுவாக வைத்தால்

தாள் பதற்றம் தணிக்கும்

கல்லை எடுத்ததற்குக்

காரணங்கள் கிடைத்ததும்

வீட்டுக்குக் கொண்டுபோகத் தீர்மானிக்கிறேன்

வலக்கையால் நினைவையும்

இடக்கையால் கனவையும்

இறுகப் பிடித்திருக்கிறேன்

கையறு நிலை

பிறகு

இருகையும் தளர்த்தி

இருகையால் எடுத்து

சும்மாதானே இருக்கிறது என்று

தலைமேல் சுமந்து

பிடிவிட்டவற்றை மீண்டும் பற்றி

நடக்கத் தொடங்குகிறேன்

பதில் கிடைக்காமல் விடப்பட்ட கேள்விபோல்

நீளும் நெடுவழியில் காண்கிறேன்

என்னைப் போலவே கல்சுமந்து நகரும் கூட்டம்

ஒவ்வொரு தலைக்கல்லுக்கும்

ஒவ்வொரு பருமன்

ஒருதலைமேல் சல்லி

ஒருதலைமேல் துண்டு

ஒருதலைமேல் பாறை

ஒருதலைமேல் குன்று

எல்லா வலக்கையிலும் நினைவு

எல்லா இடக்கையிலும் கனவு

என் தலைமறந்து

ஏளனமாய் யோசிக்கிறேன்

‘கல் சுமக்கும் சிரத்தினர்

நாசி அரித்தால் என்ன செய்வர்?’

அக்கணமே ஞாபகம் வருகிறது

என் தலைக்கல்

இட்ட அடி ஒவ்வொன்றுக்கும்

ஒவ்வொரு அடியாக வளர்ந்து பருப்பதும்

வீட்டை அடையும் முன்பே

மலையாக மாறிவிடும் என்பதும்.

Painting: Giovanni Battista Langetti ( 1635 - 1676 ) 

Courtesy Wikicommons 

அந்த நாட்களில் ஒன்று

   நான் மிக மிக மகிழ்ந்த நாட்களில்

       அதுவும் ஒன்று

கானகத்தின் அமர வாழ்வுக்குச்

சாவா நெல்லி பறிக்க மலையேறிய யானை

சறுக்கி விழுந்து காலைச் சிராய்த்துக்கொண்டது

பொந்திடை அணில் பதறி வந்து

பச்சிலைகளைக் கொறித்துப்போட்டது

நான் அதை விழுதாக அரைத்தேன்

அணில் காயத்துக்குப் பற்றுப்போட்டது

அப்போது

வானம் ஆதுரமாகப் புன்னகை செய்தது

நூற்றாண்டுக் கடம்பமரம் மலர்மாரி பெய்தது

   மிக மிக மிக மகிழ்ச்சியாக

   நானிருந்த நாட்களில் ஒன்று அது.

இந்த இரவு

              

மனிதப் புழக்கமற்ற இந்த இரவுக்குத்தான்

எத்தனை அமைதி

காற்றில் அசையும் தளிர்

மரத்தின்மீது சிறகுகுடையும் பறவை

நடைபழகும் பூனை

இருளை மெல்லும் சிள்வண்டு

எல்லாவற்றின்

ஓசையும் ஒலியும் அரவமும்

எத்தனை தெளிவு

என் உள் வெளி மூச்சுகளின் பேரோசைக்கு

எத்தனை துல்லியம்

தாங்க முடிவதில்லை

இந்த மௌனத்தின் அமைதியை

இதோ

இரவை நடுக்கிவரும் மரணத்தின்

ஓசையில்லாக் காலடிகளுக்கு

எத்தனை இடிகளின் முழக்கம்

எனக்காக பூமியே

ஒரே ஒரு நொடிமட்டும்

அதிர் 

உடை

பிளர்

ஓலமிடு

வீறிட்டழும் மழலையின்

அழுகுரலேனும் கேட்க உதவு

இந்த அமைதியின் மௌனத்தைத்

தாங்க முடியவில்லை.

 ஓவியம்: எட்வர்ட் மன்ச்

கான மூர்த்தி

                                 கான மூர்த்தி 

பாடகர் பாடுகிறார்

இரு வினைகள் நிகழ்கின்றன

ஆழ்ந்து மூழ்கி

சமுத்திரத்தின் ஆதி அலையைத் தேடுகிறார்

அதுவோ

அநாதிகாலமாக

வற்றாத ஊற்றில் குமிழியாக முகிழ்த்து

ரீங்கரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது

எவ்விப் பறந்து

ஆகாயத்தின் முதல் விண்மீனைத் துளாவுகிறார்

அதுவோ

இருளின் வெளியில்

மின்னிமின்னி ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

பாடகர் திரும்புகிறார்

இரு கொடைகள் கிடைக்கின்றன

கொண்டுவந்த குமிழி கடலாக அலைகிறது

கொண்டுவந்த விண்மீன் வானாக விரிகிறது

அந்தக் கொடைப் பொழுதில்

பாடகர்  மண்ணில் கடலாகிறார்

கேட்பவன் குமிழியாகிறான்

அவர் நிலத்தின் விசும்பாகும்போது

கேட்பவன் நட்சத்திரமாகிறான்

பாடகர் மௌனமாகும் வசிய கணத்தில்

நெரித்த திரைக்கடலாகிறது குமிழி

பாயுமொளியாகிறது வான்சுடர்.

என் தேசமே, அழு, கதறிப் புலம்பு.

               

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

நாங்கள்

மூட மந்தைகளாகப் போனோம் என்பதற்காக

கசாப்புக்காரர்களை

மேய்ப்பர்களாகப் பணிந்தோம் என்பதற்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

பொய்யர்களின் கெக்கலிப்பு காற்றிலேறி

விண்ணைத் துளைக்கிறது என்பதற்காக

நியாயவான்களின் குரல்வளைகள்

நெரிக்கப்படுகின்றன என்பதற்காக

இரண்டையும் கண்டும்

நாங்கள் முனகவும் முடியாமலிருப்பதற்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

எங்கள் அடிவயிற்றில் குத்தியவர்களைப்

புகழ்ந்து பாடுகிறோம் என்பதற்காக

எங்கள் சிரமறுத்தவர்களை

நாயகர்கள் என்று போற்றுகிறோம் என்பதற்காக

வெறுப்பை விதைத்தவர்களைக்

கடவுளராக ஏத்துகிறோம் என்பதற்காக

எங்களைப் புதைகுழியில் தள்ளியவர்களிடம்

இறைஞ்சுகிறோம் என்பதற்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

ஆணையைத் தவிர வேறு மொழி புரியாத

எங்கள் மூடத்தனத்துக்காக

அடிபணிதலைத் தவிர வேறு பண்பாட்டை அறியாத

எங்கள் நல்லொழுக்கத்துக்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

சொந்தச் சகோதரர்கள் துன்பத்தில் சாவதை

வேடிக்கை பார்க்கும் எங்கள் சகிப்புணர்வுக்காக

சொந்த மண் காலடியிலிருந்து பறிபோவதை

உணராத எங்கள் முக்தி நிலைக்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

உன்னைக் கூறுபோடும் அசுர வேட்கையின் முன்னால்

உன்னை வன்புணர்ந்து குதறும் வெறியின் முன்னால்

கை பிசைந்து வாய் பொத்தி நிற்கும் எங்களுக்காக

என் தேசமே

குமுறி அழு,  கதறிப் புலம்பு.

                                                  ( கலீல் கிப்ரான், லாரன்ஸ் ஃபெர்லிங்க்கெட்டி இருவரின் பாதிப்பில் )